Τρίτη 29 Μαρτίου 2011

Λιβύη, Ευρώπη, Αμερική και λοιπά παραμυθάκια



Μόνο που το παραμύθι το έχουμε ξαναδεί να εκτυλίσσεται μπροστά μας, μας είναι γνωστό. Η ιστοριούλα λοιπόν ξεκινάει κάπως έτσι. Μιά φορά και έναν καιρό ήταν μία χώρα που την έλεγαν Αμερική. Αυτή η χώρα αποτελούσε το 5% του συνολικού πληθυσμού της γης αλλά κατανάλωνε το 30% των πόρων της γης. Αποτέλεσμα? Πρόβλημα! Λύση? Νεο-αποικισμός με σκοπό την κατανάλωση των πόρων άλλων χωρών. Αιτιολογία? Μας χρειάζονται για την αποκατάσταση της ειρήνης στη χώρα τους! Πού? Στη χώρα τους!!! Και κάπως έτσι με λίγα λόγια το παραμυθάκι της ύπαρξης της Αμερικής καταλήγει σε happy end! Κάπου στην πορεία ο ρόλος Αμερική στο παραμύθι έγινε λίγο πιό ευρύς και ονομάζεται Δύση.

Ξεκίνησα να παρακολουθώ τα γεγονότα της Τυνισίας και της Αιγύπτου με κάποια επιφύλαξη οσον αφορά κυρίως την αυθεντικότητα των ειδήσεων έτσι όπως μεταδίδονταν απο τα “αδιαμφισβητητα” μεγάλα τηλεοπτικά κανάλια. Μόλις άρχισαν να εκφράζουν άποψη οι “ειρηνοποιές” δυνάμεις κάτι άρχισε να μου θυμίζει το γνωστό παραμυθάκι. Τα πράγματα με τον έναν ή τον άλλον τροπο στην Αίγυπτο και την Τύνησια διευθετήθηκαν (έτσι κι αλλιώς δεν έχουν τόσα αποθέματα πετρελαίου όσα η Λιβύη) μέχρι που εμφανίστηκε ο κακός ο λύκος του παραμυθιού, ο Καντάφι!

Ο Καντάφι παρουσιάζεται παντού σαν ο παράφρων άραβας δικτάτορας που σφάζει το λαό του και αρνείται να του παραχωρήσει τις βασικές ελευθερίες, σαν ένας στιγνός δολοφόνος που στρέφεται εναντίων της δημοκρατικής αντιπολίτευσης. Να θυμίσουμε οτι κάποτε αυτός ο σκληρός δικτάτορας ήταν το εργαλείο των μεγάλων κεφαλαίων της Δύσης. Τί άλλαξε? Ο Καντάφι ο οποίος ήταν πάντα ένας απρόβλεπτος συνεργάτης αποφάσισε να παίξει με τους δικούς του όρους αναλαμβάνοντας ηγετικό ρόλο στις πετρελαικές επιχειρήσεις της Λιβύης. Το αποτέλεσμα είναι λίγο πολύ γνωστό. Ο λαός της Λιβύης παρακεινούμενος απο της εξεγέρσεις στις γειτονικές χώρες, αποφάσισε νε εξεγερθεί με το δικαίωμα που έχει κάθε λαός που απαιτεί τα αυτονόητα, ελευθερία και ποιότητα ζωής.

Παραθέτω κάποιες σημαντικές πληροφορίες πριν συνεχίσω το παραμύθι. Σύμφωνα με έρευνα της βρετανικής εφημερίδας Guardian ο δυτικός κόσμος καταναλώνει έξι βαρέλια πετρέλαιο για κάθε ένα βαρέλι που ανακαλύπτει με την Αμερική να κατέχει τα πρωτεία καταναλώνοντας το 25% του πετρελαίου παγκοσμίως. Ο Βρετανός γεωλόγος Collin Campbell ο οποίος έχει πάνω απο 40 χρόνια εμπειρία στη βιομηχανία πετρελαίου διατελόντας διευθύνων σύμβουλες σε εταιρίες όπως η Texaco και British Petroleum, έχει δηλώσει οτι «το 46 % των σημερινών αποθεμάτων πετρελαίου που έχουν δηλώσει οι εταιρίες είναι πλαστά και εάν αποκαλυφθούν οι αληθινοί αριθμοί θα επικρατούσε πανικός στις χρηματιστηριακές αγορές του κόσμου». Επιπλέον ο πρόεδρος του Γαλλικού Ινστιτούτου Πετρελαίου (IFP), Ολιβιέ Απέρ τον Μάιο του 2003 σε συνδιάσκεψη που αφορούσε το πετρέλαιο δήλωνε ότι η παραγωγή πετρελαίου παγκοσμίως μειώνεται κατά 10% το χρόνο και αποκάλυπτε πως απαιτείται η παραγωγή 60 εκατομμυρίων βαρελιών πετρελαίου επιπλέον την ημέρα για να καλυφθεί η αυξανόμενη ζήτηση. Σύμφωνα με τους γεωλόγους των πετρελαϊκών εταιριών η φύση χρειάστηκε 500 εκατομμύρια χρόνια για να δημιουργήσει το πετρέλαιο που χρησιμοποίησε τα τελευταία 100 χρόνια ο κόσμος . Είναι συνεπώς σαφές οτι τέτοια περίοδο που οι δυτικές οικονομίες είναι εύθραυστες δεν υπάρχει περιθώριο για διαπραγματεύσεις με τους ηγέτες των χωρών που έχουν ακόμα πετρέλαια, απαιτούνται πιό δυναμικές λύσεις.

Η συνέχεια της ιστοριούλας δεν κρύβει κάποια αναπάντεχη εξέλιξη. Η Δύση σαν από μηχανής θεός προσφέρει χείρα βοηθείας στους δημοκρατικούς αντικαθεστωτικούς που τάσσονται κατά του Καντάφι. Παρ’όλα αυτά το παραμύθι απευθύνεται σε χαμηλής νοημοσύνης κοινό απο τη στιγμή που προσπαθεί να μας πείσει οτι έτσι η Δύση θα επιβάλει την ειρήνη στην περιοχή και θα αποτρέψει τη σφαγή αθώων ανθρώπων από τους Κανταφικούς. Ας μην ξεχνάμε οτι η επιχείρηση αυτή γίνεται με πανάκριβους εξοπλισμούς τη στιγμή που η κοινωνική πρόνοια και η ιατρική περίβαλψη στις περισσότερες δυτικές χώρες κατακρεουργείται. Η αυγή της Οδύσσειας όπως ονομάζεται η αποστολή των δυτικών στρατευμάτων στη Λιβύη είναι δυστυχώς η οδύσσεια ενός δυτικού πολιτισμού που παρακμάζει λεηλατόντας και καταστρέφοντας στο βωμό του κέρδους και της κατανάλωσης.

Κυριακή 26 Δεκεμβρίου 2010

Η ελαφρότητα στα χρόνια του ΔΝΤ

Εδώ και αρκετούς μήνες παρατηρώ στα ΜΜΕ σαν παθητικός πλέον θεατής την κατρακύλα της χώρας μας στα άδυτα του ΔΝΤ και λοιπών «σωτήρων». Η καταπάτηση βασικών δικαιωμάτων που έχουν κατοχυρωθεί με πολλούς αγώνες μέσα σε μια μέρα και ο εξευτελισμός βασικών αξίων που ορίζουν την καθημερινότητά μας, συνθέτουν το σκηνικό που καλείται να αντιμετωπίσει η νέα γενιά καθημερινά. Είναι πλέον αυτονόητο οτι οφείλουμε, αν όχι σαν χώρα, σίγουρα σαν νέα γενιά να αναλάβουμε την ευθύνη μας απέναντι σε μία λαίλαπα που τείνει να μας καταστρέψει το παρόν και να μας «χρεώσει» το μέλλον. ΄Εχουμε την ευθύνη απέναντι στον εαυτό μας και στις νέες γενιές να εξασφαλίσουμε κάτι που θεωρούμε αυτονόητο και ομώς δεν διαθέτουμε: το σεβασμό στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Και εδώ τίθεται το σημαντικό ερώτημα. Με ποιόν τρόπο;

Η απάντηση όπως είναι φυσικό δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να αναφέρεται σε μία σειρά βημάτων που θα λύσουν το πρόβλημα ως δια μαγείας αλλά ούτε και σε ριζοσπαστικές ενέργειες τύπου πιάστε τα όπλα ξεκινάμε επανάσταση. Ζούμε σε μία κατα τ’άλλα δημοκρατική κοινωνία που ο καθένας έχει δικαίωμα στην έκφραση των απόψεών του. Επίσης το πλεονέκτημα της νέας γενιάς είναι οτι έχει πρόσβαση σε πλήθος πληροφοριών μέσω του διαδικτύου. Στα πλαίσια μίας τέτοιας κοινωνίας αυτό που μπορεί ο καθένας μας να κάνει είναι να αλλάξει σε προσωπικό επίπεδο και να επηρεάσει το περίγυρο του κατά τέτοιο τρόπο που θα προετοιμάσει μία κοινωνία καλύτερη, πιό δίκαιη, πιό αξιοπρεπής, πιό καλά προετοιμασμένη να αντισταθεί στις αλλάγες που έρχονται, παρακλάδι, των οποίων είναι η πνευματική αλλοίωση και η χειραγώγηση. Αποψή μου είναι οτι η λεγόμενη κρίση είναι ένας γενικότερος όρος που ανάφερεται σε ένα καθεστώς που έχει ξεκινήσει στην Ελλαδα εδώ και χρόνια και έχει προωθηθεί από μία συγκεκριμένη μερίδα ανθρώπων που εννοείται οτι τους βολεύει ο ξεπεσμός της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και η παθητικοποίηση όλων μας με στόχο την ευκολότερη χειραγώγησή μας.

Σαν νέα γενιά έχουμε χρέος να αντιταχθούμε σε αυτό το lifestyle που προωθεί ένα σάπιο από πάσης άποψης σύστημα εδώ και χρόνια και σύμφωνα με το οποίο, ο πιό σαχλός γίνεται διάσημος, ο πιό γελοίος δημοφιλής και ο πιό θρασύς πετυχημένος. Για να είμαι πιο ακριβής, αναφέρομαι σε κοριτσάκια που έχουν πλέον αναδειχθεί σε tv περσόνες και που κατακλύζουν την καθημερινότητά μας μέσω της οθόνης όπως η Πετρούλα Κωστίδου. Ανάφερομαι επίσης σε συγκεκριμένες εκπομπές που προωθούνται απο κάποια κανάλια όπως τα Παρατράγουδα, reality show κτλ. που μέσα σε μία μέρα αναδυκνείουν σε διάσημους περιπτώσεις ανθρώπων που χάνουν κάθε αξιοπρέπεια για λίγα λεπτά διασημότητας μπροστά στην κάμερα. Τέλος εντύπωση μου έχει κάνει το γεγονός οτι το επίπεδο των σειρών, εκπομπών κτλ. που προβάλονται φέτος απο τα τηλεοπτικά κανάλια είναι εξαιρετικά χαμηλό και στερείται οποιασδήποτε πνευματικής πρόκλησης και όλα αυτά φυσικά στο όνομα της κρίσης. Έχουμε ευθύνη να συνηδητοποιήσουμε οτι η πνευματική μας καλλιέργεια είναι ένα δυνατό όπλο που κανείς δεν θα μπορέσει να μας το αποσπάσει ποτέ. Οφείλουμε ως εκ τούτου να γυρίσουμε την πλάτη μας σε αυτήν την ελαφρότητα που μας έχει φέρει σε αυτό το σημείο. Πλέον έχει σταματήσει να είναι μόδα να βρίζουμε τα reality shows, είναι χρέος μας να προασπίσουμε τις νέες γενιές απο τους όποιους κινδύνους η μόδα αυτή επιφυλάσει. Η εποχή που ζούμε είναι δύσκολη, χρειαζόμαστε αυστηρά κριτήρια και δυνατά όπλα για να προετοιμάσουμε την οποιαδήποτε αλλαγή μέ όποιον τρόπο και γίνει αυτή.

Πέμπτη 14 Οκτωβρίου 2010

"ΑΔΕΙΑ" ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ


Ποιος είναι ο ρόλος του πανεπιστημίου σήμερα? Αυτό ίσως είναι ένα από τα πιο βασικά ερωτήματα που θα πρέπει να απαντήσει ο οποιοσδήποτε υπουργός παιδείας και όχι μόνο, προκειμένου να μπορέσει να φέρει έναν αέρα αλλαγής στον χώρο αυτό (ο οποίος είναι αν όχι επιθυμητός, σίγουρα επιτακτικός). Το θέμα όμως είναι ποιός είναι ικανός να απαντήσει σε αυτό το μείζονος σημασίας ερώτημα.

Μπαίνοντας ένας φοιτητής στο 4ο και άνω έτος του, αρχίζει σταδιακά και βλέπει τις σπουδές του με άλλη οπτική (πιο σοβαρή), καθώς πλέον αναζητά να κάνει είτε πρακτική, είτε διπλωματική, μεταπτυχιακά, διδακτορικά κ.ο.κ. Δηλαδή προσπαθεί πλέον να κατανοήσει τους μηχανισμούς με τους οποίους δουλεύει ο θεσμός του πανεπιστημίου στην ουσία και προσπαθεί να τα χρησιμοποιήσει έτσι ώστε να διαμορφωθεί το άμεσο μέλλον του. Όμως ένας φοιτητής δεν φτάνει που έρχεται αντιμέτωπος με το τί πραγματικά θέλει να κάνει στο άμεσο μέλλον, έρχεται αντιμέτωπος και με το ίδιο το σύστημα του πανεπιστημίου

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ ποιός είναι ο πραγματικός ρόλος του καθηγητή σε μία σχολή. Πώς εκλέγεται ένας καθηγητής. Πώς ανεβαίνει στην ιεραρχία και από λέκτορας γίνεται καθηγητής. Ποιός ψηφίζει για αυτούς. Πώς είναι δυνατόν ένας διδακτορικός με πολύ λιγότερη εμπειρία στον εκάστοτε τομέα να είναι κατά πολύ καλύτερος από έναν καθηγητή με πολύχρονη εμπειρία. Πού είναι ο σεβασμός του καθηγητή απέναντι στον φοιτητή του. Πώς έχουν χαθεί αυτές οι αξίες, που όλοι υποτίθεται ότι μάθαμε ήδη από την παιδική μας ηλικία.

Αναφέρεται η κυβέρνηση στον επερχόμενο νέο νόμο που θα αναταράξει την όλη εικόνα των πανεπιστημίων σήμερα. Η πλειοψηφία των φοιτητών συμφωνεί ότι πρέπει όντως να αλλάξει ο χώρος αυτός και μάλιστα ριζικά, αλλά ίσως μία τέτοια απόφαση χρειάζεται περισσότερη σκέψη και αναθεώρηση από μία απλή επίσκεψη του πορτογάλου υπουργού παιδείας Jose Μariano Gago.

Μέσα σε ένα πανεπιστήμιο δεν υπάρχει μόνο η μία πλευρά, δηλαδή αυτή των αιώνιων φοιτητών, αυτών που δεν ενδιαφέρονται, αυτών που υποκινούν τις καταλήψεις προκειμένου να χάνονται μαθήματα και αυτών που συνεχώς (κατά ορισμένους) αντιτίθενται με την συμπεριφορά των καθηγητών χαρακτηρίζοντας τους ως υπερβολικούς, άδικους κ.ο.κ., αλλά και μία άλλη πλευρά που απαρτίζεται από καθηγητές άχρηστους, υπερβολικά απαιτητικούς προκειμένου να καταφέρεις να περάσεις το μάθημα τους, ασεβείς, καθώς πηγαίνεις να δεις το γραπτό σου και μιλώντας σου με τον χειρότερο τρόπο στο τέλος σου λένε ότι αυτά είναι στο βιβλίο και δεν είναι υποχρεωμένοι να σου απαντήσουν στις απορίες σου και φυσικά καθηγητές που θεωρούνται αξιόλογοι συγγραφείς πιστά μεταφρασμένων ξενόγλωσσων βιβλίων!

Αυτή είναι η εικόνα του πανεπιστημίου σήμερα. Μία εικόνα θλιβερή και σάπια όχι μόνο εξωτερικά, λόγω ετοιμόρροπων και γραμμένων σε όλους τους τοίχους κτιρίων, αλλά και εσωτερικά λόγω μελών και παρατάξεων που το απαρτίζουν.

Ο θεσμός του πανεπιστημίου είναι λανθασμένος από την βάση του και αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ (τουλάχιστον σε ικανοποιητικό βαθμό). Δυστυχώς η Ελλάδα δεν έχει να δώσει τίποτα στους νέους, ειδικά τα επόμενα χρόνια, και αυτός είναι ένας λόγος που βλέπουμε και θα συνεχίζουμε να βλέπουμε Έλληνες διασκορπισμένους σε διάφορες πόλεις του εξωτερικού.

Παρασκευή 9 Ιουλίου 2010

Αntiracist festival



Αν κάτι έχουμε μάθει από την ιστορία είναι ότι σε περιόδους κρίσης το πρώτο που πεθαίνει είναι η αλληλεγύη προς τον συνάνθρωπο για να μην μιλήσουμε για αυτήν προς τον ξένο,τον αλλόθρησκο,τον ξενόγλωσσο.


Αν πάμε πίσω στην δεκαετία του '30 θα δούμε την δυνάμωση και ανάδειξη φασιστικών και εθνικιστικών κομμάτων και κινημάτων που πριν το κραχ του '29 δεν είχαν καμία απολύτως δύναμη και λαική αποδοχή.


Oι ξένοι που πέρνουν τις λιγοστές δουλειές,που τρώνε από το ψωμί μας,που κλέβουν τα λεφτά μας ή τις γυναίκες μας(!),που ευθύνονται για κάθε κοινωνικό χάλι,για την δικιά μας μίζερη κατάσταση..και τότε και τώρα τα ίδια ακριβώς ανυπόσταστα επιχειρήματα η ίδια ξενοφοβία,η ίδια υποκρισία,ο ίδιος ρατσισμός το ίδιο μίσος.


Τίποτε δεν φαίνεται να άλλαξε ριζικά…όταν βλέπεις ανθρώπους να σου λένε περήφανα ότι είναι ρατσιστές,όταν βλέπεις με τι χαρά τα μμε καλιεργούν αυτό το απάνθρωπο συναίσθημα,όταν το ξένο γίνεται ο αποδιοπομπαίος τράγος των κόμπλεξ μας και της δήθεν ανωτερότητά μας όχι μόνο από μεγάλους αλλά και από νέα παιδιά.


Σε μια περίοδο όπου στην Ελλάδα ο περισσότερος κόσμος αρχίζει να υποζεί χωρίς δικαιώματα στην δουλειά και την ασφάλιση,χωρίς παιδεία ή εργασία,χωρίς μισθό όνειρα και ελπίδες η αλληλεγύη φαίνεται ότι πολύ εύκολα μπορεί να αποτελέσει το πρώτο θύμα…εξάλλου αυτό συμφερει και τους από πάνω…


Σημασία έχει καταλάβουμε όλοι ότι δεν είμαστε εχθροί και αντίπαλοι αλλά αδέρφια και συνάνθρωποι,ότι κανένας δεν είναι ξένος αλλά όλοι είμαστε κάτοικοι αυτής τη γης και ότι μόνο αν είμαστε ενωμένοι απέναντι στον κοινό εχθρό θα καταφέρουμε να ζήσουμε ανθρώπινα.



**To 15ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ θα πραγματοποιηθεί απο σήμερα 9 και 10 και 11 Ιουλίου στο Άλσος Γουδί.Η είσοδος θα είναι ελεύθερη για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες ενώ για τους υπόλοιπους θα είναι 6ευρώ.



http://www.antiracistfestival.gr/


Κυριακή 4 Ιουλίου 2010

ΡΟΖ ΕΞΑΡΤΗΣΗ


Πηγή: http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=179819

Σύμφωνα με την παραπάνω έρευνα αρκετά παιδιά επισκέπτονται καθημερινά ροζ σελίδες για πάνω από 2 ώρες όπως αναφέρεται. Όμως δεν είναι αυτή καθ' αυτή η πληροφορία που θα πρέπει να μας "σοκάρει" όσο τα αίτια τα οποία οδήγησαν σε αυτό το αποτέλεσμα.

Καθημερινά αν ανοίξεις την τηλεόραση μαθαίνεις για την ζωή των επωνύμων. Σε ποιό νησί πήγε ο ένας, ποιός τον συνόδευσε, πού μείνανε, τί φάγανε κ.ο.κ. Το μόνο που κάνεις σαν τηλεθεατής είναι να παρακολουθείς παθητικά αυτές τις "πληροφορίες" και αν απηυδήσεις κάποια στιγμή, το πολύ πολύ να αλλάξεις κανάλι για να παρακολουθήσεις για κάποιον άλλον celebrity. Όμως αυτό που πραγματικά θα έπρεπε να μας τρομάζει, είναι ότι κανένας δημοσιογράφος ή υπεύθυνος καναλιού δεν σκέφτηκε γιατί ακριβώς αυτή η πληροφορία να ενδιαφέρει τον κόσμο, όπως και κανένας τηλεθεατής δεν έκλεισε την τηλεόραση ή δεν έκανε μία μήνυση σε όλους αυτούς που καθημερινά προσβάλλουν την νοημοσύνη του. Με άλλα λόγια ζούμε σε ένα κόσμο που εμείς έχουμε φτιάξει και που εμείς οι ίδιοι φταίμε για την κατάντια του και την ύπαρξη του μέχρι τώρα (σε χειρότερο βαθμό βέβαια συγκριτικά με παλαιότερα).

Αν επανέλθουμε λοιπόν στο θέμα του άρθρου αυτού, θα διαπιστώσουμε τα αίτια που συμβάλλουν στα αποτελέσματα αυτής της έρευνας. Έχουμε το "κράτος της Τζούλιας" όπως το χαρακτήρισε και ο κ. Θεοδωράκης. Μίας κοπέλας δηλαδή που έχει γίνει σύμβολο, είδωλο και τιμώμενο πρόσωπο. Μία κοπέλα που αυτή η ίδια δεν φταίει για το κατάντημα της, αλλά φταίμε σίγουρα εμείς.

Όλοι γνωρίζουμε ποιό είναι το σύστημα σήμερα. Όλοι έχουμε ακούσει για σεξουαλικές παρενοχλήσεις και όλοι ξέρουμε πώς ο καθένας ανεβαίνει στο καλλιτεχνικό στερέωμα και όχι μόνο. Εμείς με την σειρά μας όμως αντί να το καταγγείλουμε, το εκθειάζουμε. Αντί να βοηθήσουμε στο να σταματήσει αυτή η πλήρης εξαθλίωση και ο εκφυλισμός, βάζουμε ένα χεράκι παραπάνω και θεωρούμε σαν hit, το ηλίθιο τραγουδάκι της Βανδή "κορίτσι πράγμα" (ή όπως αλλιώς λέγεται), που με ηλίθιο τρόπο μεν αλλά με μία μικρή αλήθεια δε, σχολιάζει αυτή την κατάσταση.

Από την άλλη πλευρά το φταίξιμο πέφτει και στο σχολείο. Που είναι το μάθημα της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης? Γιατί τα παιδιά που θέλουν να μάθουν και να γνωρίσουν 5 πράγματα δεν έχουν κάπου να απευθυνθούν? ή ακόμη πιο ανησυχητικό γιατί δεν τα ξέρουν ήδη? Εγώ θυμάμαι στην Β' Γυμνασίου, αν δεν κάνω λάθος, μαθαίναμε για την λειτουργία των γεννητικών οργάνων (με μία καθηγήτρια που ενώ δεν ήταν συντηρητική, μας διάβαζε ότι έγραφε το βιβλίο μόνο) και όλα τα παιδάκια γελούσαμε γιατί δεν ξέραμε πώς να συμπεριφερθούμε ή και από παντελή άγνοια ακόμη.

Ομοίως φταίνε και οι γονείς. Συντηρητικοί γονείς, με πλήρη άγνοια του πώς να χειριστούν το όλο θέμα, στέκονται μόνο στις ροζ σελίδες που επισκέφτηκε το παιδί τους και δεν κοιτάζουν πιο βαθιά: στο πρόβλημα της άγνοιας. Η αλήθεια είναι ότι όντας συντηρητικός λαός, ίσως και οι γονείς να μην έχουν την απαραίτητη άνεση σε αυτά τα θέματα, αλλά πρέπει να καταλάβουν ότι πρέπει να προσπαθήσουν, γιατί οι καιροί αλλάζουν και να μην κατακρίνουν αμέσως, διαβάζοντας το παραπάνω άρθρο.

Τέλος η ζωή των παιδιών έχει καταντήσει να μην είναι πια όμορφη. Κλεισμένα στο σπίτι με ένα pc αγκαλιά, με γονείς συνεχώς αγχωμένους λόγω μέτρων ή και απών λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων, δεν έχουν μάθει να κοινωνικοποιούνται. Φοβούνται να έρθουν σε επαφή με το άλλο φύλο. Προτιμούν τις ψεύτικες και εικονικές σεξουαλικές σχέσεις, βλέποντας είτε σεξουαλικού περιεχομένου ταινίες, είτε ροζ sites, παρά να ζητήσουν από το άλλο φύλο να βγουν έξω, μήπως και εκτεθούν. Θα καταντήσουμε σαν τον κόσμο του Μεγάλου Αδελφού του George Orwell, δηλαδή άτομα που δεν θα ερωτεύονται αλλά θα παντρεύονται παθητικά μόνο και μόνο για να είναι πιο χρήσιμοι στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων του Κόμματος.