Κυριακή, 26 Δεκεμβρίου 2010

Η ελαφρότητα στα χρόνια του ΔΝΤ

Εδώ και αρκετούς μήνες παρατηρώ στα ΜΜΕ σαν παθητικός πλέον θεατής την κατρακύλα της χώρας μας στα άδυτα του ΔΝΤ και λοιπών «σωτήρων». Η καταπάτηση βασικών δικαιωμάτων που έχουν κατοχυρωθεί με πολλούς αγώνες μέσα σε μια μέρα και ο εξευτελισμός βασικών αξίων που ορίζουν την καθημερινότητά μας, συνθέτουν το σκηνικό που καλείται να αντιμετωπίσει η νέα γενιά καθημερινά. Είναι πλέον αυτονόητο οτι οφείλουμε, αν όχι σαν χώρα, σίγουρα σαν νέα γενιά να αναλάβουμε την ευθύνη μας απέναντι σε μία λαίλαπα που τείνει να μας καταστρέψει το παρόν και να μας «χρεώσει» το μέλλον. ΄Εχουμε την ευθύνη απέναντι στον εαυτό μας και στις νέες γενιές να εξασφαλίσουμε κάτι που θεωρούμε αυτονόητο και ομώς δεν διαθέτουμε: το σεβασμό στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Και εδώ τίθεται το σημαντικό ερώτημα. Με ποιόν τρόπο;

Η απάντηση όπως είναι φυσικό δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να αναφέρεται σε μία σειρά βημάτων που θα λύσουν το πρόβλημα ως δια μαγείας αλλά ούτε και σε ριζοσπαστικές ενέργειες τύπου πιάστε τα όπλα ξεκινάμε επανάσταση. Ζούμε σε μία κατα τ’άλλα δημοκρατική κοινωνία που ο καθένας έχει δικαίωμα στην έκφραση των απόψεών του. Επίσης το πλεονέκτημα της νέας γενιάς είναι οτι έχει πρόσβαση σε πλήθος πληροφοριών μέσω του διαδικτύου. Στα πλαίσια μίας τέτοιας κοινωνίας αυτό που μπορεί ο καθένας μας να κάνει είναι να αλλάξει σε προσωπικό επίπεδο και να επηρεάσει το περίγυρο του κατά τέτοιο τρόπο που θα προετοιμάσει μία κοινωνία καλύτερη, πιό δίκαιη, πιό αξιοπρεπής, πιό καλά προετοιμασμένη να αντισταθεί στις αλλάγες που έρχονται, παρακλάδι, των οποίων είναι η πνευματική αλλοίωση και η χειραγώγηση. Αποψή μου είναι οτι η λεγόμενη κρίση είναι ένας γενικότερος όρος που ανάφερεται σε ένα καθεστώς που έχει ξεκινήσει στην Ελλαδα εδώ και χρόνια και έχει προωθηθεί από μία συγκεκριμένη μερίδα ανθρώπων που εννοείται οτι τους βολεύει ο ξεπεσμός της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και η παθητικοποίηση όλων μας με στόχο την ευκολότερη χειραγώγησή μας.

Σαν νέα γενιά έχουμε χρέος να αντιταχθούμε σε αυτό το lifestyle που προωθεί ένα σάπιο από πάσης άποψης σύστημα εδώ και χρόνια και σύμφωνα με το οποίο, ο πιό σαχλός γίνεται διάσημος, ο πιό γελοίος δημοφιλής και ο πιό θρασύς πετυχημένος. Για να είμαι πιο ακριβής, αναφέρομαι σε κοριτσάκια που έχουν πλέον αναδειχθεί σε tv περσόνες και που κατακλύζουν την καθημερινότητά μας μέσω της οθόνης όπως η Πετρούλα Κωστίδου. Ανάφερομαι επίσης σε συγκεκριμένες εκπομπές που προωθούνται απο κάποια κανάλια όπως τα Παρατράγουδα, reality show κτλ. που μέσα σε μία μέρα αναδυκνείουν σε διάσημους περιπτώσεις ανθρώπων που χάνουν κάθε αξιοπρέπεια για λίγα λεπτά διασημότητας μπροστά στην κάμερα. Τέλος εντύπωση μου έχει κάνει το γεγονός οτι το επίπεδο των σειρών, εκπομπών κτλ. που προβάλονται φέτος απο τα τηλεοπτικά κανάλια είναι εξαιρετικά χαμηλό και στερείται οποιασδήποτε πνευματικής πρόκλησης και όλα αυτά φυσικά στο όνομα της κρίσης. Έχουμε ευθύνη να συνηδητοποιήσουμε οτι η πνευματική μας καλλιέργεια είναι ένα δυνατό όπλο που κανείς δεν θα μπορέσει να μας το αποσπάσει ποτέ. Οφείλουμε ως εκ τούτου να γυρίσουμε την πλάτη μας σε αυτήν την ελαφρότητα που μας έχει φέρει σε αυτό το σημείο. Πλέον έχει σταματήσει να είναι μόδα να βρίζουμε τα reality shows, είναι χρέος μας να προασπίσουμε τις νέες γενιές απο τους όποιους κινδύνους η μόδα αυτή επιφυλάσει. Η εποχή που ζούμε είναι δύσκολη, χρειαζόμαστε αυστηρά κριτήρια και δυνατά όπλα για να προετοιμάσουμε την οποιαδήποτε αλλαγή μέ όποιον τρόπο και γίνει αυτή.

Πέμπτη, 14 Οκτωβρίου 2010

"ΑΔΕΙΑ" ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ


Ποιος είναι ο ρόλος του πανεπιστημίου σήμερα? Αυτό ίσως είναι ένα από τα πιο βασικά ερωτήματα που θα πρέπει να απαντήσει ο οποιοσδήποτε υπουργός παιδείας και όχι μόνο, προκειμένου να μπορέσει να φέρει έναν αέρα αλλαγής στον χώρο αυτό (ο οποίος είναι αν όχι επιθυμητός, σίγουρα επιτακτικός). Το θέμα όμως είναι ποιός είναι ικανός να απαντήσει σε αυτό το μείζονος σημασίας ερώτημα.

Μπαίνοντας ένας φοιτητής στο 4ο και άνω έτος του, αρχίζει σταδιακά και βλέπει τις σπουδές του με άλλη οπτική (πιο σοβαρή), καθώς πλέον αναζητά να κάνει είτε πρακτική, είτε διπλωματική, μεταπτυχιακά, διδακτορικά κ.ο.κ. Δηλαδή προσπαθεί πλέον να κατανοήσει τους μηχανισμούς με τους οποίους δουλεύει ο θεσμός του πανεπιστημίου στην ουσία και προσπαθεί να τα χρησιμοποιήσει έτσι ώστε να διαμορφωθεί το άμεσο μέλλον του. Όμως ένας φοιτητής δεν φτάνει που έρχεται αντιμέτωπος με το τί πραγματικά θέλει να κάνει στο άμεσο μέλλον, έρχεται αντιμέτωπος και με το ίδιο το σύστημα του πανεπιστημίου

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ ποιός είναι ο πραγματικός ρόλος του καθηγητή σε μία σχολή. Πώς εκλέγεται ένας καθηγητής. Πώς ανεβαίνει στην ιεραρχία και από λέκτορας γίνεται καθηγητής. Ποιός ψηφίζει για αυτούς. Πώς είναι δυνατόν ένας διδακτορικός με πολύ λιγότερη εμπειρία στον εκάστοτε τομέα να είναι κατά πολύ καλύτερος από έναν καθηγητή με πολύχρονη εμπειρία. Πού είναι ο σεβασμός του καθηγητή απέναντι στον φοιτητή του. Πώς έχουν χαθεί αυτές οι αξίες, που όλοι υποτίθεται ότι μάθαμε ήδη από την παιδική μας ηλικία.

Αναφέρεται η κυβέρνηση στον επερχόμενο νέο νόμο που θα αναταράξει την όλη εικόνα των πανεπιστημίων σήμερα. Η πλειοψηφία των φοιτητών συμφωνεί ότι πρέπει όντως να αλλάξει ο χώρος αυτός και μάλιστα ριζικά, αλλά ίσως μία τέτοια απόφαση χρειάζεται περισσότερη σκέψη και αναθεώρηση από μία απλή επίσκεψη του πορτογάλου υπουργού παιδείας Jose Μariano Gago.

Μέσα σε ένα πανεπιστήμιο δεν υπάρχει μόνο η μία πλευρά, δηλαδή αυτή των αιώνιων φοιτητών, αυτών που δεν ενδιαφέρονται, αυτών που υποκινούν τις καταλήψεις προκειμένου να χάνονται μαθήματα και αυτών που συνεχώς (κατά ορισμένους) αντιτίθενται με την συμπεριφορά των καθηγητών χαρακτηρίζοντας τους ως υπερβολικούς, άδικους κ.ο.κ., αλλά και μία άλλη πλευρά που απαρτίζεται από καθηγητές άχρηστους, υπερβολικά απαιτητικούς προκειμένου να καταφέρεις να περάσεις το μάθημα τους, ασεβείς, καθώς πηγαίνεις να δεις το γραπτό σου και μιλώντας σου με τον χειρότερο τρόπο στο τέλος σου λένε ότι αυτά είναι στο βιβλίο και δεν είναι υποχρεωμένοι να σου απαντήσουν στις απορίες σου και φυσικά καθηγητές που θεωρούνται αξιόλογοι συγγραφείς πιστά μεταφρασμένων ξενόγλωσσων βιβλίων!

Αυτή είναι η εικόνα του πανεπιστημίου σήμερα. Μία εικόνα θλιβερή και σάπια όχι μόνο εξωτερικά, λόγω ετοιμόρροπων και γραμμένων σε όλους τους τοίχους κτιρίων, αλλά και εσωτερικά λόγω μελών και παρατάξεων που το απαρτίζουν.

Ο θεσμός του πανεπιστημίου είναι λανθασμένος από την βάση του και αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ (τουλάχιστον σε ικανοποιητικό βαθμό). Δυστυχώς η Ελλάδα δεν έχει να δώσει τίποτα στους νέους, ειδικά τα επόμενα χρόνια, και αυτός είναι ένας λόγος που βλέπουμε και θα συνεχίζουμε να βλέπουμε Έλληνες διασκορπισμένους σε διάφορες πόλεις του εξωτερικού.

Παρασκευή, 9 Ιουλίου 2010

Αntiracist festival



Αν κάτι έχουμε μάθει από την ιστορία είναι ότι σε περιόδους κρίσης το πρώτο που πεθαίνει είναι η αλληλεγύη προς τον συνάνθρωπο για να μην μιλήσουμε για αυτήν προς τον ξένο,τον αλλόθρησκο,τον ξενόγλωσσο.


Αν πάμε πίσω στην δεκαετία του '30 θα δούμε την δυνάμωση και ανάδειξη φασιστικών και εθνικιστικών κομμάτων και κινημάτων που πριν το κραχ του '29 δεν είχαν καμία απολύτως δύναμη και λαική αποδοχή.


Oι ξένοι που πέρνουν τις λιγοστές δουλειές,που τρώνε από το ψωμί μας,που κλέβουν τα λεφτά μας ή τις γυναίκες μας(!),που ευθύνονται για κάθε κοινωνικό χάλι,για την δικιά μας μίζερη κατάσταση..και τότε και τώρα τα ίδια ακριβώς ανυπόσταστα επιχειρήματα η ίδια ξενοφοβία,η ίδια υποκρισία,ο ίδιος ρατσισμός το ίδιο μίσος.


Τίποτε δεν φαίνεται να άλλαξε ριζικά…όταν βλέπεις ανθρώπους να σου λένε περήφανα ότι είναι ρατσιστές,όταν βλέπεις με τι χαρά τα μμε καλιεργούν αυτό το απάνθρωπο συναίσθημα,όταν το ξένο γίνεται ο αποδιοπομπαίος τράγος των κόμπλεξ μας και της δήθεν ανωτερότητά μας όχι μόνο από μεγάλους αλλά και από νέα παιδιά.


Σε μια περίοδο όπου στην Ελλάδα ο περισσότερος κόσμος αρχίζει να υποζεί χωρίς δικαιώματα στην δουλειά και την ασφάλιση,χωρίς παιδεία ή εργασία,χωρίς μισθό όνειρα και ελπίδες η αλληλεγύη φαίνεται ότι πολύ εύκολα μπορεί να αποτελέσει το πρώτο θύμα…εξάλλου αυτό συμφερει και τους από πάνω…


Σημασία έχει καταλάβουμε όλοι ότι δεν είμαστε εχθροί και αντίπαλοι αλλά αδέρφια και συνάνθρωποι,ότι κανένας δεν είναι ξένος αλλά όλοι είμαστε κάτοικοι αυτής τη γης και ότι μόνο αν είμαστε ενωμένοι απέναντι στον κοινό εχθρό θα καταφέρουμε να ζήσουμε ανθρώπινα.



**To 15ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ θα πραγματοποιηθεί απο σήμερα 9 και 10 και 11 Ιουλίου στο Άλσος Γουδί.Η είσοδος θα είναι ελεύθερη για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες ενώ για τους υπόλοιπους θα είναι 6ευρώ.



http://www.antiracistfestival.gr/


Κυριακή, 4 Ιουλίου 2010

ΡΟΖ ΕΞΑΡΤΗΣΗ


Πηγή: http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=179819

Σύμφωνα με την παραπάνω έρευνα αρκετά παιδιά επισκέπτονται καθημερινά ροζ σελίδες για πάνω από 2 ώρες όπως αναφέρεται. Όμως δεν είναι αυτή καθ' αυτή η πληροφορία που θα πρέπει να μας "σοκάρει" όσο τα αίτια τα οποία οδήγησαν σε αυτό το αποτέλεσμα.

Καθημερινά αν ανοίξεις την τηλεόραση μαθαίνεις για την ζωή των επωνύμων. Σε ποιό νησί πήγε ο ένας, ποιός τον συνόδευσε, πού μείνανε, τί φάγανε κ.ο.κ. Το μόνο που κάνεις σαν τηλεθεατής είναι να παρακολουθείς παθητικά αυτές τις "πληροφορίες" και αν απηυδήσεις κάποια στιγμή, το πολύ πολύ να αλλάξεις κανάλι για να παρακολουθήσεις για κάποιον άλλον celebrity. Όμως αυτό που πραγματικά θα έπρεπε να μας τρομάζει, είναι ότι κανένας δημοσιογράφος ή υπεύθυνος καναλιού δεν σκέφτηκε γιατί ακριβώς αυτή η πληροφορία να ενδιαφέρει τον κόσμο, όπως και κανένας τηλεθεατής δεν έκλεισε την τηλεόραση ή δεν έκανε μία μήνυση σε όλους αυτούς που καθημερινά προσβάλλουν την νοημοσύνη του. Με άλλα λόγια ζούμε σε ένα κόσμο που εμείς έχουμε φτιάξει και που εμείς οι ίδιοι φταίμε για την κατάντια του και την ύπαρξη του μέχρι τώρα (σε χειρότερο βαθμό βέβαια συγκριτικά με παλαιότερα).

Αν επανέλθουμε λοιπόν στο θέμα του άρθρου αυτού, θα διαπιστώσουμε τα αίτια που συμβάλλουν στα αποτελέσματα αυτής της έρευνας. Έχουμε το "κράτος της Τζούλιας" όπως το χαρακτήρισε και ο κ. Θεοδωράκης. Μίας κοπέλας δηλαδή που έχει γίνει σύμβολο, είδωλο και τιμώμενο πρόσωπο. Μία κοπέλα που αυτή η ίδια δεν φταίει για το κατάντημα της, αλλά φταίμε σίγουρα εμείς.

Όλοι γνωρίζουμε ποιό είναι το σύστημα σήμερα. Όλοι έχουμε ακούσει για σεξουαλικές παρενοχλήσεις και όλοι ξέρουμε πώς ο καθένας ανεβαίνει στο καλλιτεχνικό στερέωμα και όχι μόνο. Εμείς με την σειρά μας όμως αντί να το καταγγείλουμε, το εκθειάζουμε. Αντί να βοηθήσουμε στο να σταματήσει αυτή η πλήρης εξαθλίωση και ο εκφυλισμός, βάζουμε ένα χεράκι παραπάνω και θεωρούμε σαν hit, το ηλίθιο τραγουδάκι της Βανδή "κορίτσι πράγμα" (ή όπως αλλιώς λέγεται), που με ηλίθιο τρόπο μεν αλλά με μία μικρή αλήθεια δε, σχολιάζει αυτή την κατάσταση.

Από την άλλη πλευρά το φταίξιμο πέφτει και στο σχολείο. Που είναι το μάθημα της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης? Γιατί τα παιδιά που θέλουν να μάθουν και να γνωρίσουν 5 πράγματα δεν έχουν κάπου να απευθυνθούν? ή ακόμη πιο ανησυχητικό γιατί δεν τα ξέρουν ήδη? Εγώ θυμάμαι στην Β' Γυμνασίου, αν δεν κάνω λάθος, μαθαίναμε για την λειτουργία των γεννητικών οργάνων (με μία καθηγήτρια που ενώ δεν ήταν συντηρητική, μας διάβαζε ότι έγραφε το βιβλίο μόνο) και όλα τα παιδάκια γελούσαμε γιατί δεν ξέραμε πώς να συμπεριφερθούμε ή και από παντελή άγνοια ακόμη.

Ομοίως φταίνε και οι γονείς. Συντηρητικοί γονείς, με πλήρη άγνοια του πώς να χειριστούν το όλο θέμα, στέκονται μόνο στις ροζ σελίδες που επισκέφτηκε το παιδί τους και δεν κοιτάζουν πιο βαθιά: στο πρόβλημα της άγνοιας. Η αλήθεια είναι ότι όντας συντηρητικός λαός, ίσως και οι γονείς να μην έχουν την απαραίτητη άνεση σε αυτά τα θέματα, αλλά πρέπει να καταλάβουν ότι πρέπει να προσπαθήσουν, γιατί οι καιροί αλλάζουν και να μην κατακρίνουν αμέσως, διαβάζοντας το παραπάνω άρθρο.

Τέλος η ζωή των παιδιών έχει καταντήσει να μην είναι πια όμορφη. Κλεισμένα στο σπίτι με ένα pc αγκαλιά, με γονείς συνεχώς αγχωμένους λόγω μέτρων ή και απών λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων, δεν έχουν μάθει να κοινωνικοποιούνται. Φοβούνται να έρθουν σε επαφή με το άλλο φύλο. Προτιμούν τις ψεύτικες και εικονικές σεξουαλικές σχέσεις, βλέποντας είτε σεξουαλικού περιεχομένου ταινίες, είτε ροζ sites, παρά να ζητήσουν από το άλλο φύλο να βγουν έξω, μήπως και εκτεθούν. Θα καταντήσουμε σαν τον κόσμο του Μεγάλου Αδελφού του George Orwell, δηλαδή άτομα που δεν θα ερωτεύονται αλλά θα παντρεύονται παθητικά μόνο και μόνο για να είναι πιο χρήσιμοι στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων του Κόμματος.

Τρίτη, 15 Ιουνίου 2010

To όνομά μου είναι rachel...




Πριν βδομάδες όταν όλος ο κόσμος παρακολουθούσε την πορεία του πλοίου rachel corrie προς την Γάζα με σκοπό την άρση του ναυτικού αποκλεισμού από τους Ισραηλινούς τίποτε δεν μου έκανε εντύπωση στην ονομασία του(όπως και εκατομμύρια άλλων που δεν ήξεραν και ακόμα δεν ξέρουν)παρά μόνο ότι ήταν ένα τυχαίο,συνηθισμένο,χαριτωμένο ξένο όνομα.Κι όμως αν και ελάχιστα μέσα αναφέρθηκαν σε αυτό και φυσικά όχι τηλεοπτικά το όνομα που κουβαλούσε το πλοίο δεν ήταν διόλου τυχαίο ούτε καν συνηθισμένο...MV RACHEL CORRIE.
To μικροκαμωμένο κοριτσάκι του βίντεο με τα κατάξανθα μαλλιά από την Ολυμπία της Ουάσιγκτον που αν και μόλις στην 5δημοτικού μιλάει αφοπλιστικά λέγοντας«Βρίσκομαι εδώ για τα άλλα παιδιά. Βρίσκομαι εδώ γιατί νοιάζομαι.Βρίσκομαι εδώ γιατί τα παιδιά στον κόσμο υποφέρουν και γιατί 40.000 άνθρωποι πεθαίνουν από την πείνα κάθε ημέρα. [...] Το όνειρό μου είναι να σταματήσει η πείνα στον κόσμο ως το έτος 2000» στα 23 του εγκατελέιπει την οικογένεια,τους φίλους,τις σπουδές της για να βρεθεί στην ίδια την κόλαση μαζί με άλλους ακτιβιστές της ΙSΜ.Στα 23 του εγκαταλείπει την θαπλωρή και την ασφάλεια του σπιτιού της για να βρεθεί στην Γάζα κατά την διάρκεια της δεύτερης Ιντιφάντας δίπλα στα παιδιά της Παλαιστίνης μπροστά από τα ετοιμόρροπα σπίτια τους με τις τρύπες εμποδίζοντας τις Ισραηλινές μπουλντόζες από το να ισοπεδώσουν.Στα 23 του βάζει το σώμα του για ασπίδα και καταπλακώνεται από μια μπουλντόζα Catepillar και ξεψυχά.Λίγες μέρες πριν τα γράμματα στηνμητέρα της ξεχείλιζαν από συναισθήματα.Αγωνιστικότητα και αισιοδοξία παρά τον τρόμο μέσα στον οποίο ζεί και βλέπει καθημερινά: «Εσύ με έφτιαξες, μαμά. Ασε με να πολεμήσω τα τέρατά μου... Δεν ξέρω αν αυτά τα παιδιά έχουν ζήσει ποτέ χωρίς τρύπες από οβίδες των τανκς στους τοίχους τους... Βρίσκομαι στην Παλαιστίνη μία εβδομάδα και δύο ώρες και ακόμη δεν μπορώ να συνηθίσω αυτό που βλέπω... Με πονάει ξανά όπως με πονούσε στο παρελθόν το πόσο φρικτός επιτρέπουμε να είναι ο κόσμος».Στο τελeυταίο γράμμα της εκφράζει τον φόβο της για τις μπουλντόζες αλλά λέει αισιόδοξα «Λένε ότι οι ακτιβιστές νικούν ότι αποτρέπουν τις μπουλντόζες»

Η rachel ήταν αμερικανοεβράια γεννημένη στις 10 Απριλίου του 1979 από μια μεσοαστική οικογένεια.Ηταν ένα κορίτσι σαν όλα της ηλικίας της,σαν κι εμάς,με την διαφορά ότι είχε από νωρίς καταλάβει,είχε φτάσει στην αυτογνωσία,ήξερε…«Αξίζει να παρατήσουμε ό,τι κάνουμε και να αφιερώσουμε τη ζωή μας γα να σταματήσουμε αυτό που γίνεται εδώ... Πεθυμώ να χορέψω, να φλερτάρω και να φτιάχνω κόμικς για τους φίλους μου, αλλά θέλω αυτό που γίνεται εδώ να σταματήσει... Βρίσκομαι στη μέση μιας γενοκτονίας... για την οποία η κυβέρνησή μου είναι σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνη».Θα μπορούσε να επιλέξει τον εύκολο δρόμο,τον συνηθισμένο-κλέινω τα μάτια και αδιαφορώ-κι όμως προτίμησε τον άλλον…
Η rachel δολοφονήθηκε στις 16 Μαρτίου του 2003 αν και το Ισραήλ συνεχίζει να υποστηρίζει ότι ήταν ατύχημα…μέχρι σήμερα κανείς από τους υπεύθυνους δεν έχει τιμωρηθεί…
Η παράσταση το «ονομά μου είναι rachel corrie» φιμώθηκε στην Αμερική το 2006 ενώ ήταν έτοιμη να ανεβεί στο σανίδι του Νew Υork Τheater Workshop…
στην Ελλάδα ανέβηκε στο θέατρο Νέου Κόσμου.


«Το όνειρό μου μπορεί και θα γίνει πραγματικότητα αν όλοι είμαστε στραμμένοι προς το μέλλον και δούμε το φως που λάμπει εκεί».rachiel corrie
http://www.youtube.com/watch?v=fUGjzxG5r9Q&feature=related

Σάββατο, 5 Ιουνίου 2010

Ο Μαγιακόφσκι της Πλατείας Εξαρχείων


Η Κατερίνα Γώγου γεννήθηκε στην Αθήνα στις 1 Ιουνίου 1940. Ξεκίνησε από μικρή καριέρα στην ηθοποιία αλλα αργότερα στράφηκε στην ποίηση. Τα ποιήματα της είναι γνωστά για τον αντισυμβατικό και συνειρμικό χαρακτήρα τους καθώς και τις αναρχικές ιδέες που πρόβαλε.

Εργάστηκε από μικρή ηλικία σε παιδικούς θεατρικούς θιάσους και στον κινηματογράφο, κυρίως σε ταινίες της Φίνος Φίλμς. Ποιήματα από ήδη εκδοθέντα βιβλία της χρησιμοποιήθηκαν στην ταινία του πρώην συζύγου της Παύλου Τάσσιου "Παραγγελιά" (με υπόθεση βασισμένη στην ιστορία του Νίκου Κοεμτζή). Η μουσική της ταινίας, που έγραψε ο Κυριάκος Σφέτσας και επένδυσε τα εν λόγω ποιήματα, κυκλοφόρησε σε δίσκο με τίτλο "ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ". Το πρώτο της βιβλίο με ποιήματα ήταν το "Τρία κλικ αριστερά" και βγήκε το 1978. Έβγαλε επίσης τα βιβλία "Ιδιώνυμο"(1980)," Το ξύλινο παλτό"(1982)," Απόντες"(1986)," Ο μήνας των παγωμένων σταφυλιών"(1988 ).

Αυτοκτόνησε με χάπια και αλκοόλ στις 3 Οκτωβρίου 1993.

Η Κατερίνα Γώγου αποτελεί ένα ξεχωριστό κεφάλαιο στην ελληνική ποίηση. Η αιώνια έφηβος, η οργισμένη, η πιο σπαρακτικά ραγισμένη φωνή της γενιάς της. Μια ποιήτρια που έγραφε για να μην εκραγεί, που είχε κάνει τον πόνο και το παράπονο στίχους, κι αυτοί οι στίχοι ήταν παραπονεμένοι και οργισμένοι, αλλά πάνω απ’ όλα αληθινoί.

Για την Κατερίνα Γώγου,είχε γραφτεί ότι μετά το θάνατο της, άφησε μια δυναμική κατάθεση αλήθειας, που από πολλούς θεωρήθηκε κοινωνική ύβρις. Στο τέλος της δεκαετίας του 70 υπήρξε ένα σύμβολο για τη νεολαία του αντιεξουσιαστικού χώρου,που ήταν οργισμένη για την επίσημη αριστερά. Ενοπλοι που δρούσαν στις δεκαετίες του 70 και του 80 στην Αθήνα, αναφέρονται συχνά στο έργο της, καθώς για την ποιήτρια ήταν κοινωνικοί αγωνιστές,κάτι που τους έκανε νεότερους, ομορφότερους και τους αγιοποιούσε: "όμορφος σαν τρομοκράτης", έγραφε.

Όσα χρόνια κι αν περάσουν η Γώγου θα παραμένει η ποιήτρια των νεοτέρων γενιών, αφού με τους νέους, κατά κύριο λόγο «συνομίλησε». Όπως αναφέρει ο Λεωνίδας Χρηστάκης, η Κατερίνα ήταν έξω από κάθε λογής εκδοτικά και καλλιτεχνικά κυκλώματα και κλίκες και γι’ αυτό σπάνια γίνονταν γι’ αυτήν αναφορές στα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης. Ο Τηλέμαχος Χυτήρης, ποιητής και πρώην υπουργός δε δίστασε να χαρακτηρίσει την Κατερίνα σαν τον: «Μαγιακόφσκι της Πλατείας Εξαρχείων».

Το σίγουρο είναι ότι η Κατερίνα ήταν ένας ασυμβίβαστος άνθρωπος, κάποια που δεν άντεχε όλο αυτό τον πόνο και την αθλιότητά γύρω της, και έβγαζε ποιητικές κραυγές μπας και ξυπνήσουν οι χαρτοφυλακένιοι άνθρωποι. Όπως η ίδια αναφέρει σε ποίημά της: «Ποτέ δεν σημαδεύουνε στα πόδια, στο μυαλό είναι ο στόχος». Οι κραυγές της δεν πήγαν χαμένες, αφού όλο και περισσότεροι νέοι άνθρωποι διαβάζουν την ποίησή της, όλο και περισσότεροι αληθινοί άνθρωποι την ανακαλύπτουν. Και σήμερα το τραγούδι της ακούγεται πιο επίκαιρο από ποτέ άλλοτε.

Όπως η ίδια ανέφερε σε συνεντευξή της στα Νέα: Δεν είμαι σοφή,ούτε φιλόσοφος, ούτε διανοούμενη. Από εμπειρική γνώση πιστεύω, πως σε κάθε άνθρωπο μένει-με ότι όνομα του δίνουν-ένας Χριστός. Για μένα θεός είναι η Αλήθεια.

Τα παρακάτω μελοποιημένα ποιήματα είναι από την ταινία Παραγγελιά, απαγγελία Κατερίνας Γώγου.




Τετάρτη, 26 Μαΐου 2010

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΕΣ ΑΝΑΤΑΡΑΧΕΣ

Πρυτανικές εκλογές εν όψει και οι καθηγητές το μόνο που ξέρουν να κάνουν είναι να μας στέλνουν συνεχώς πληθώρα από mails προκειμένου να τους ψηφίσουμε (υπόψιν ότι δεν έχει σταλεί ένα ολοκληρωμένο mail που να περιέχει όλες τις συμμετοχές, παρά μεμονωμένα που ο καθένας ανάλογα με την σχολή στην οποία είναι καθηγητής παρουσιάζει το δικό του πλαίσιο και μόνο).

Έρχεται όμως μία μεταρρύθμιση η οποία δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω πότε θα υλοποιηθεί, αλλά μάλλον είναι σε θέση να φέρει τα πάνω κάτω. Σύμφωνα με το σχέδιο-πρόταση του Πρύτανη του Πολυτεχνείου Κρήτης κ. Ιωακείμ Γρυσπολάκη προτείνεται η συγχώνευση και η κατάργηση σχολών που είτε δεν έχουν τις υποδομές να συνεχίζουν, είτε είναι αχρείαστες, είτε έχουν σχεδόν το ίδιο αντικείμενο μελέτης.

Παρατίθεται η πλήρης πρόταση:

"Ι. Κατάργηση – Συγχώνευση Πανεπιστημίων.

Δυστυχώς, από το 1995 μέχρι το 2009 ιδρύθηκαν χωρίς κάποιο σχεδιασμό και επιστημονική τεκμηρίωση Πανεπιστήμια διάσπαρτα στην περιφέρεια. Είναι σαφές ότι ορισμένα εξ αυτών δεν είναι βιώσιμα, αφού η διασπορά σε πολλές πόλεις και κωμοπόλεις, αλλά και σε διάφορα νησιά δεν επιτρέπει την επιστημονική (διδακτική και ερευνητική) μεταξύ τους αλληλεπίδραση, δηλαδή την υλοποίηση της αρχής της διεπιστημονικότητας, απαραίτητη προϋπόθεση για την λειτουργία ενός σύγχρονου πανεπιστημίου.

Η οικονομική κρίση της χώρας μας είναι πρωτοφανής. Κυρίως όμως η κρίση είναι θεσμική και κοινωνική. Το Υπουργείο Παιδείας θα πρέπει να σπεύσει να προβεί στις αυτονόητες αλλαγές, προτού τις επιβάλει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και οι χρηματοδότες μας από την Ε.Ε. Ακόμη, όμως, και αν δεν είχε επέμβει το ΔΝΤ, μόνο μία χώρα με πληθώρα πλουτοπαραγωγικών πηγών και συγχρόνως υπερβολικά σπάταλη με πληθυσμό 11 εκατ. Θα είχε 24 Πανεπιστήμια διάσπαρτα σε 36 διαφορετικές πόλεις και κωμοπόλεις και 16 ΤΕΙ διάσπαρτα σε άνω των 40 πόλεων και κωμοπόλεων. Από τα 24 Πανεπιστήμια μόνον τα Πανεπιστήμια που ευρίσκονται στην Αττική, στην Πάτρα, στα Ιωάννινα, στην Κέρκυρα και Χανιά είναι συγκεντρωμένα στην ίδια πόλη, ενώ τα υπόλοιπα διασκορπίζονται από 2 έως 6 πόλεις και κωμοπόλεις.

Αυτό που συνέβη από το 1985 έως το 2009 θα μπορούσε κάλλιστα να αποδοθεί σε ένα καλοσχεδιασμένο πόνημα οικονομικής διάλυσης της χώρας μας, αφού μετέτρεψε τοπικές οικονομίες δεκάδων μικρών πόλεων και κωμοπόλεων από παραγωγικές σε οικονομίες βασιζόμενες σχεδόν αποκλειστικά στην κατανάλωση εκ μέρους των φοιτητικών και σπουδαστικών κοινοτήτων. Την ίδια στιγμή δεκάδες κωμοπόλεων, εκμαυλισμένες από την τακτική των Κυβερνήσεων των τελευταίων είκοσι ετών, απαιτούν την ίδρυση νέων Τμημάτων (π.χ. Λήμνος, Κως, Καστοριά, Κίσσαμος Χανίων, Νεάπολις Λασηθίου, Μεσολόγγι, Άργος, Πύργος) για να μετατραπούν από παραγωγικές κοινωνίες σε αδρανείς που θα βασίζουν την οικονομία τους στην κατανάλωση εκ μέρους των σπουδαστών και των υπαλλήλων.

Ένα τελευταίο μέγιστο πρόβλημα είναι ότι στα Πανεπιστήμια (πόσο μάλλον στα ΤΕΙ) που ευρίσκονται σε κωμοπόλεις, απομονωμένα από τον υπόλοιπο κορμό του Ιδρύματος, δεν θέτουν καν υποψηφιότητα ικανοί επιστήμονες για προφανείς λόγους.

Τα προβλήματα που ανακύπτουν από μία τέτοια διασπορά είναι
(α) διοικητικά: πολλαπλασιασμός των διοικητικών υπηρεσιών
(β) υλικοτεχνικά: πολλαπλασιασμός υποδομών, όπως είναι η Βιβλιοθήκη, το Μηχανογραφικό Κέντρο, τα εργαστήρια, τα Κυλικεία, οι Φοιτητικές Λέσχες κ.λπ. Ιδιαιτέρως δε όταν Τμήματα θετικής κατεύθυνσης λειτουργούν σε διαφορετικές πόλεις ή σε διαφορετικά νησιά, τότε τα προβλήματα είναι ανυπέρβλητα στις ανωτέρω αναφερθείσες εγκαταστάσεις. Ως παράδειγμα αναφέρω το Εργαστήριο Φυσικής ή το Εργαστήριο Χημείας, το οποίο είναι απαραίτητο για την άσκηση των φοιτητών σε όλα τα Τμήματα Θετικών Επιστημών και Μηχανικών.
(γ) διοικητικού συντονισμού: για κάθε συνεδρίαση οργάνου, όπως είναι η Σύγκλητος ή το Πρυτανικό Συμβούλιο, οι μετακινήσεις είναι τόσο χρονοβόρες όσο και πανάκριβες
(δ) εκπαιδευτικά: δεν υπάρχει η δυνατότητα οργάνωσης κοινών μαθημάτων στα πρώτα έτη σπουδών σε μαθήματα κοινά σε πολλά Τμήματα. Κατά συνέπεια, πολλαπλασιάζονται οι προσλαμβανόμενοι διδάσκοντες ή το Ίδρυμα δαπανά τεράστια ποσά σε μετακινήσεις.

Προτείνεται η έναρξη διαλόγου με στόχο την συγχώνευση Πανεπιστημίων και την βέλτιστη αξιοποίηση των πόρων. Θα μπορούσαμε να σκεφθούμε και τη διοικητική συνεργασία μεταξύ πανεπιστημίων που ευρίσκονται στην ίδια πόλη ή στην ίδια Περιφέρεια, κατά τα πρότυπα του Paris Institute of Technology, το οποίο συγκροτήθηκε από τη διοικητική συνένωση των 12 Μεγάλων Σχολών (Grandes Ecoles) του Παρισιού. Ενδεικτικό παράδειγμα προς μίμηση αποτελεί η Δανία, η οποία συνένωσε τα 18 Πανεπιστήμια σε μόλις δύο.

ΙΙ. Κατάργηση – Συγχώνευση Τμημάτων Πανεπιστημίων

Από το 1999 έως το 2004 ιδρύθηκαν εξήντα (60) νέα Τμήματα Πανεπιστημίων, λόγω της χρηματοδότησης από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Πολλά εξ αυτών δεν έχουν σαφώς ορισμένο γνωστικό αντικείμενο, ενώ άλλα είναι συναφή με Τμήματα που υπήρχαν ήδη στα ίδια Ιδρύματα. Επίσης, ορισμένα ομοειδή με αυτά Τμήματα υπάρχουν και σε ΤΕΙ. Φυσικά το φαινόμενο είναι κατά πολύ οξύτερο στα τελευταία. Χαρακτηριστικά αναφέρω

α. Τμήμα Εφαρμοσμένων Μαθηματικών Παν. Κρήτης. Στο ίδιο Πανεπιστήμιο και στην ίδια πόλη λειτουργεί από το 1977 Τμήμα Μαθηματικών. Είναι σαν να θέλουμε να ιδρύσουμε στο ΕΜΠ νέο Τμήμα Εφαρμοσμένων Πολιτικών Μηχανικών ή στο ΕΚΠΑ Τμήμα Εφαρμοσμένης Φυσικής ή Εφαρμοσμένης Βιολογίας.

β. Τμήμα Κοινωνικής & Εκπαιδευτικής Πολιτικής στα Παν. Μακεδονίας και Πελοποννήσου. Άνευ συγκεκριμένου γνωστικού αντικειμένου.

γ. Τμήμα Πολιτιστικής Τεχνολογίας & Επικοινωνίας Παν. Αιγαίου. Άνευ σαφούς γνωστικού αντικειμένου. Προσπαθούν από το 2006 να αλλάξουν τον τίτλο σε Τμήμα Πληροφορικής. Δεν γίνεται αποδεκτό από το ΣΑΠΕ, αφού το 90% των μελών ΔΕΠ είναι σε γνωστικά αντικείμενα ξένα προς την πληροφορική.

δ. Τμήμα Οργάνωσης & Διαχείρισης Αθλητισμού, Παν. Πελοποννήσου. Άνευ σαφούς γνωστικού αντικειμένου.

ε. Τμήμα Μηχανικών Σχεδίασης Προϊόντων & Συστημάτων. Άνευ σαφούς γνωστικού αντικειμένου. Το Τμήμα δεν αναγνωρίζεται από το ΤΕΕ, αφού τα μέλη ΔΕΠ στην μεγάλη πλειοψηφία τους δεν είναι μηχανικοί, ενώ το ΠΠΣ δεν περιέχει τον απαιτούμενο κορμό υποχρεωτικών μαθημάτων για μηχανικούς.

στ. Τμήματα Νοσηλευτικής. Αυτά τα Τμήματα άρχισαν τη λειτουργία τους στα ΤΕΙ. Θα πρέπει να εξετασθεί κατά πόσον η εκπαίδευση των νοσηλευτών απαιτεί επιστημονική τεκμηρίωση ή είναι απλώς μία επαγγελματική εκπαίδευση που μπορεί να δοθεί από τα ΤΕΙ και μόνον, όπως γίνεται με τα επαγγέλματα του οδοντοτεχνίτη, του φυσικοθεραπευτή, του βρεφοκόμου, του ανθοκόμου, του λογοθεραπευτή, του κοινωνικού λειτουργού κ.λπ.

ζ. Τμήμα Επιστήμης & Τεχνολογίας Υπολογιστών και Τμήμα Επιστήμης & Τεχνολογίας Τηλεπικοινωνιών Παν. Πελοποννήσου. Το καθένα εξ αυτών αποτελεί έναν τομέα από τους 4 ή 5 Τομείς των Τμημάτων Ηλεκτρολόγων Μηχανικών & Μηχανικών Υπολογιστών του ΕΜΠ, του Πολυτεχνείου Κρήτης, του ΔΠΘ, του ΑΠΘ και του Πανεπιστημίου Πατρών καθώς και δύο τομείς των Τμημάτων Πληροφορικής του ΕΚΠΑ, του ΑΠΘ, του Παν. Ιωαννίνων και του Τμήματος Επιστήμης Υπολογιστών του Παν. Κρήτης.

η. Τμήματα Επιστήμης Υλικών δίπλα σε Τμήματα Χημείας στα Πανεπιστήμια Ιωαννίνων και Κρήτης.

Αντιστοίχως, στο Πολυτεχνείο Κρήτης υπήρχαν ιδρυμένα από το 1983 τα Τμήματα Μηχανολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Παραγωγής & Διοίκησης. Λόγω της συγγένειας αυτών των Τμημάτων, οι Διοικήσεις του Ιδρύματος μερίμνησαν για την σταδιακή απορρόφηση του πρώτου στο δεύτερο και την κατάργηση του πρώτου Τμήματος (η απόφαση ελήφθη το 2007 και επίκειται η έκδοση του ΠΔ κατάργησης).
Προτείνω να αρχίσει διάλογος με τα Πανεπιστήμια, ώστε αυτά τα Τμήματα να συγχωνευτούν με άλλα, δεδομένου ότι κάθε Τμήμα θέλει λειτουργικά έξοδα, τα οποία δεν υπάρχουν όχι μόνον στα σημερινά δεδομένα της Ελληνικής Οικονομίας, αλλά και σε καμμία άλλη χώρα στον κόσμο. Αποτελεί και αυτό Ελληνικό Φαινόμενο, όπως πολλά από αυτά που προανέφερα. Είναι γνωστό στους πολιτικούς μας ότι η Ελλάδα είναι μεταξύ των τριών πρώτων χωρών της Ευρώπης που δαπανούν από 1,5 – 1,8% του Α.Ε.Π. ετησίως για τα Πανεπιστήμιά της, αλλά με το χαμηλότερο αποτέλεσμα, λόγω των ανωτέρω στρεβλώσεων.

ΙΙΙ. Το δέον γενέσθαι.

Προκειμένου να πραγματοποιηθούν συγχωνεύσεις και καταργήσεις Πανεπιστημίων και Τμημάτων θα πρέπει να τεθούν κανόνες αξιοκρατικοί και ακαδημαϊκά τεκμηριωμένοι. Προτείνω αυτοί να είναι οι ακόλουθοι:

(Ι) Δεν ιδρύονται νέες Σχολές και Τμήματα – παραρτήματα σε πόλεις, όπου δεν υπάρχει Πανεπιστήμιο ή ΤΕΙ. Όσα είναι ήδη ιδρυμένα και δεν λειτουργούν καταργούνται.
(ΙΙ) Τα Τμήματα είναι ενταγμένα σε Σχολές. Οι Σχολές λειτουργούν αποκλειστικά και μόνο σε μία πόλη. Όπου υπάρχει Τμήμα εκτός του πυρήνα της Σχολής καταργείται ή μεταφέρεται στην πόλη, όπου λειτουργεί η Σχολή.
(ΙΙΙ) Συναφή Τμήματα στο ίδιο Πανεπιστήμιο συγχωνεύονται.

Οι αλλαγές θα πρέπει να είναι θαρραλέες και να γίνουν σε τρεις φάσεις.

ΦΑΣΗ Ι. Κατάργηση των Πανεπιστημίων που δεν θεωρούνται βιώσιμα λόγω της διασποράς των Τμημάτων τους ή λόγω του νεοσύστατου ή λόγω της μη τεκμηρίωσης εθνικών λόγων για την ύπαρξή τους, δηλαδή των Πανεπιστημίων Στερεάς Ελλάδος, Δυτικής Ελλάδος, Δυτικής Μακεδονίας και Διεθνές Πανεπιστήμιο ως ακολούθως:
(α) Πανεπιστήμιο Στ. Ελλάδος: Τα δύο Τμήματα του Παν. Στερεάς Ελλάδος ενσωματώνονται στο Ο.Π.Α., λόγω ύπαρξης συναφών Τμημάτων σε αυτό με στόχο την κατάργησή τους, αφού και τα δύο θεωρούνται απολύτως περιφερειακά και άνευ ουσιαστικού γνωστικού αντικειμένου για τη χώρα μας, η οποία στερείται ιατρικής τεχνολογικής παραγωγής
(β) Πανεπιστήμιο Δυτ. Μακεδονίας: Τα Τμήματα της Φλώρινας ενσωματώνονται στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Εξ αυτών τα δύο Παιδαγωγικά Τμήματα και το Καλών Τεχνών σταδιακά καταργούνται, αφού υπάρχουν τα ίδια στα Ιωάννινα. Τα δύο Τμήματα Μηχανικών στην Κοζάνη δεν έχουν υποδομές και δεν θεωρούνται βιώσιμα, ενώ το ιδρυθέν Τμήμα της Καστοριάς θα πρέπει να ακυρωθεί. Το Παν. Ιωαννίνων θα πρέπει να αποφασίσει για την περαιτέρω λειτουργία των δύο αυτών Τμημάτων, ώστε να μην συνεχίσουν τη λειτουργία τους σε άλλη πόλη από αυτή στην οποία λειτουργεί το Τμήμα Χημικών Μηχανικών (μετονομασία του Τμήματος Επιστήμης Υλικών)(γ) Πανεπιστήμιο Δυτ. Ελλάδος: Καταργείται και τα Τμήματα επανέρχονται στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων.
(δ) Διεθνές Πανεπιστήμιο: Προσαρτάται στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας με τη σημερινή δομή και αποστολή του.

ΦΑΣΗ ΙΙ. Ανάδειξη ορισμένων Πανεπιστημίων ως κόμβων και προσάρτηση των μικρού μεγέθους Ιδρυμάτων σε αυτά, υπό την προϋπόθεση ότι ευρίσκονται στην ίδια περιοχή. Ροτείνονται τα ακόλουθα:
(α) Η ΑΣΚΤ και το ΓΠΑ, ως απονέμοντα 5ετούς διάρκειας σπουδές, προσαρτώνται στο ΕΜΠ ως διακριτές Σχολές. Σημειωτέον, ότι το Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, παρά την πληθώρα των Τμημάτων του απονέμει ένα πτυχίο αυτό του γεωπόνου.
(β) Στο ΕΚΠΑ εντάσσονται το ΟΠΑ, το Χαροκόπειο και το Πάντειο, ενώ ομοειδή Τμήματα συγχωνεύονται.

ΦΑΣΗ ΙΙΙ. Τα Τμήματα (παραρτήματα) των ΑΠΘ και Πανεπιστημίου Μακεδονίας στη Βέροια και Νάουσα, αντιστοίχως, μεταφέρονται στη Θεσσαλονίκη

ΦΑΣΗ IV. Τα απομονωμένα Τμήματα που έχουν ιδρυθεί ή που ήδη λειτουργούν πρέπει να καταργηθούν ή να μεταφερθούν στις έδρες των Πανεπιστημίων, στα οποία υπάγονται. Το ίδιο ακριβώς και για Τμήματα χωρίς συγκεκριμένο γνωστικό αντικείμενο. Συγκεκριμένα,
(α) Το Τμήμα Τουρισμού της Λήμνου (δεν λειτουργεί) καταργείται
(β) Το Τμήμα Αρχιτεκτονικής της Καστοριάς (δεν λειτουργεί) καταργείται
(γ) Τμήμα Εκπαιδευτικής & Κοινωνικής Πολιτικής της Κορίνθου: καταργείται σταδιακά, αφού είναι άνευ γνωστικού αντικειμένου και υπάρχει τεράστια διαρροή φοιτητών προς άλλα Τμήματα, ενώ τα μέλη ΔΕΠ δεν έχουν μεταξύ τους συνάφεια στα γνωστικά τους αντικείμενα
(δ) Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης & Διεθνών Σχέσεων της Κορίνθου: υπάρχει σε αρκετά Ιδρύματα χωρίς να υπάρχει ανάγκη αποφοίτων αυτού του αντικειμένου. Υπάρχει τεράστια διαρροή φοιτητών προς άλλα συναφή Τμήματα.
(ε) Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Ναυπλίου: καταργείται και συγχωνεύεται με το ομοειδές του Πανεπιστημίου Πατρών.(στ) Τμήμα Οργάνωσης & Διαχείρισης Αθλητισμού στην Σπάρτη: καταργείται αφού είναι άνευ αντικειμένου και ουσίας
(ζ) Τμήματα Νοσηλευτικής στην Αθήνα και στην Σπάρτη: Αυτά τα Τμήματα δεν έχουν λόγο λειτουργίας σε επίπεδο Πανεπιστημίου, αφού λειτουργούν ήδη σε ΤΕΙ
(η) Τα Τμήματα Επιστήμης & Τεχνολογίας Υπολογιστών και Επιστήμης & Τεχνολογίας Τηλεπικοινωνιών στην Τρίπολη: Το καθένα εξ αυτών αποτελεί έναν τομέα από τους 4 ή 5 Τομείς των Τμημάτων Ηλεκτρολόγων Μηχανικών & Μηχανικών Υπολογιστών του ΕΜΠ, του Πολυτεχνείου Κρήτης, του ΔΠΘ, του ΑΠΘ και του Πανεπιστημίου Πατρών καθώς και δύο τομείς των Τμημάτων Πληροφορικής του ΕΚΠΑ, του ΑΠΘ, του Παν. Ιωαννίνων και του Τμήματος Επιστήμης Υπολογιστών του Παν. Κρήτης. Θα πρέπει να συγχωνευθούν σε ένα.
(θ) Τμήμα Εφαρμοσμένων Μαθηματικών Παν. Κρήτης. Στο ίδιο Πανεπιστήμιο και στην ίδια πόλη λειτουργεί από το 1977 Τμήμα Μαθηματικών. Θα πρέπει να συγχωνευθεί με το Τμήμα Μαθηματικών.
(ι) Τμήμα Μεθοδολογίας, Ιστορίας και Φιλοσοφίας των Επιστημών του ΕΚΠΑ: Πολυσυλλεκτικό Τμήμα για όποιον επιθυμεί να μετακομίσει στην Αθήνα. Να καταργηθεί ή να ενσωματωθεί στη Φιλοσοφική Σχολή.(ια) Τμήμα Κοινωνιολογίας Παν. Αιγαίου: Να ενσωματωθεί στο Τμήμα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας & Ιστορίας
(ιβ) Τμήμα Πολιτιστικής Τεχνολογίας & Επικοινωνίας Παν. Αιγαίου. Άνευ σαφούς γνωστικού αντικειμένου. Γίνεται προσπάθεια από το 2006 να αλλάξουν τον τίτλο σε Τμήμα Πληροφορικής. Δεν γίνεται αποδεκτό από το ΣΑΠΕ, αφού το 80% των μελών ΔΕΠ είναι σε γνωστικά αντικείμενα ξένα προς την πληροφορική.(ιγ) Τμήμα Μηχανικών Σχεδίασης Προϊόντων & Συστημάτων. Άνευ σαφούς γνωστικού αντικειμένου. Το Τμήμα δεν αναγνωρίζεται από το ΤΕΕ, αφού τα μέλη ΔΕΠ στην μεγάλη πλειοψηφία τους δεν είναι μηχανικοί, ενώ το ΠΠΣ δεν περιέχει τον απαιτούμενο κορμό υποχρεωτικών μαθημάτων για μηχανικούς. Να αναβαθμιστεί, αφού μεταφερθεί στην έδρα της Πολυτεχνικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αιγαίου μαζί με τα άλλα δύο Τμήματα Μηχανικών.
(ιδ) Τα Τμήματα Επιστήμης Υλικών των Πανεπιστημίων Κρήτης, Ιωαννίνων θα πρέπει να ενσωματωθούν στα Τμήματα Χημείας που λειτουργούν στα Ιδρύματα αυτά, ενώ αυτό του Πανεπιστημίου Πατρών να ενσωματωθεί στο Τμήμα Μηχανολόγων Μηχανικών.
(ιε) Το Τμήμα Μηχανολόγων Μηχανικών του Πολυτεχνείου Κρήτης εμπεριέχεται στο Τμήμα Μηχανικών Παραγωγής & Διοίκησης και πρέπει να καταργηθεί, όπως έχει ζητήσει από το 2007 η Σύγκλητος.
(ιστ) Το Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών & Μηχανικών Υπολογιστών έχει Τομέα Πληροφορικής και Υλικού στα ΕΜΠ, Πολυτεχνείο Κρήτης, ΑΠΘ, ΔΠΘ, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας και Πανεπιστήμιο Πατρών. Κατά συνέπεια, το Τμήμα Μηχανικών Ηλεκτρονικών Υπολογιστών & Πληροφορικής του Πανεπιστημίου Πατρών θα πρέπει να ενωθεί με το Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών & Τεχνολογίας Υπολογιστών και το ένα Τμήμα να μετονομασθεί σε Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών & Μηχανικών Υπολογιστών. "


Τίθεται λοιπόν το εξής εύλογο ερώτημα. Όταν είμαστε εν όψει οικονομικής κρίσης και είναι αβέβαιο ακόμη και το αν του χρόνου θα πάρουμε κανονικά τα συγράμματα του εκάστοτε εξαμήνου, με ποιά χρήματα θα υλοποιηθούν όλες αυτές οι προτάσεις? Οι θέσεις των εισακτέων που θα μειωθούν δραματικά, δεν θα αποτελέσει ένα μεγάλο πρόβλημα? Οι συγχωνεύσεις τμημάτων που θα έχουν σαν συνέπεια την συσσώρευση ενός μεγάλου αριθμού προυπάρχοντων φοιτητών δεν θα καταστήσει αδύνατη την εκμάθηση τους? Άλλωστε όταν μιλάμε για συγχώνευση σημαίνει λογικά και δημιουργία περαιτέρω μαθημάτων. Σχολές οι οποίες δεν έχουν καν αναγνώριση στην αγορά εργασίας δεν θα έπρεπε να είχαν κλείσει εδώ και καιρό ή τουλάχιστον οι φοιτητές να είχαν ενημερωθεί για αυτό? Και τι θα γίνει με την αναγνώριση των πτυχίων των παιδιών που έχουν αποφοιτήσει από σχολές που μελλοντικά σχεδιάζεται να καταργηθούν?

Σαν προοπτική είναι πολλά υποσχόμενη, αλλά όλα αυτά θα έπρεπε να είχαν αλλάξει ριζικά εδώ και καιρό. Άλλωστε ανάλογα με τις αλλάγες στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση θα πρέπει να γίνουν ανάλογες αλλαγές και στην Δευτεροβάθμια. Αντί λοιπόν να συζητάμε για ολοκληρωτική αλλαγή και κατάργηση σε σχολές, μήπως θα ήταν καλύτερα να φτιάξουμε τις υποδομές, που αντί να έχουμε τέτοιες σχολές


έχουμε τέτοιες

Σάββατο, 8 Μαΐου 2010

ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ



Τετάρτη πρωί,στους σταθμούς ασφυχτικά γεμάτα βαγόνια από ανθρώπους διαφορετικής ηλικίας με διαφορετικές ζωές,ιδέες και πιστεύω αλλά με τον ίδιο προορισμό,με το ίδιο συναίσθημα… οργής,αγανάκτησης και σκοτωμένων ονείρων.


Από την Πατησίων ως τα Προπύλαια… γέροι και νέοι,εργαζόμενοι φοιτητές και μαθητές,μετανάστες,γυναίκες άντρες και παιδιά,όλοι μαζί με τραγούδια,τύμπανα,κατσαρόλες, συνθήματα και πανό…Απεργία-μια από τις μεγαλύτερες που έγιναν μετά την μεταπολιτευση.


Κι εγώ εκεί ανάμεσα σε χιλιάδες ανθρώπους και στην ελπίδα που φαίνεται στο βάθος της πορείας που δν τελειώνει.Στην ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον,για ένα μέλλον όπου θα λες μόνο ονειρεύομαι και όχι ονειρεύομαι να μπορώ να ονειρεύομαι,για μια χώρα που θα αξίζει να ζείς,για μια ζωή αξιοπρεπή χωρίς μιζέρια,οπορτουνισμό,ανάπηρα συναισθήματα,ψευτιά και μίσος.


Και έπειτα,ξαφνικά,ένα γεγονός,3νεκροί άνθρωποι.Γεγονός που σε επαναφέρει στην πικρή πραγματικότητα,που σου υπενθυμίζει το μοναδικό πράγμα που ισχύει χρόνια σαυτην την χώρα….ότι η ελπίδα πεθαίνει πάντα πρώτη και για την ακρίβεια την σκοτώνουν. Οτι αυτή η κοινωνία δίωχνει τα παιδιά της και όταν αυτά μείνουν τα σκοτώνει είτε σωματικά είτε πνευματικά είτε ψυχικά.Οτι ότι και να γίνει αυτή η κοινωνία δεν θα αλλάξει ποτέ όσο το μίσος κυριαρχεί όταν το εμείς θυσιάζεται στο βωμό του εγώ,όταν η αυτοκριτική λείπει…όπως και η αλήθεια και τα αγνά πραγματικά συναισθήματα.


…Η μόνη λύση είναι ο δρόμος(είτε για να αλλάξουμε τα πράγματα είτε για να φύγουμε για πάντα από εδώ)…


Ο


Μελλοντικός μετανάστης/ο σκοτωμένος ονειροπόλος/ο απέλπις νέος

Παρασκευή, 23 Απριλίου 2010

ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΜΠΟΥΡΓΚΑΣ KAI TOY ΝΙΓΚΑΜΠ


Ως γνωστόν το Βέλγιο προχώρησε ήδη στην επιβολή νόμου περί απαγόρευσης της μπούργκας στους δημόσιους χώρους (όπου θα ψηφιστεί και τον Ιούλιο). Σειρά έχουν η Γαλλία και η Ολλανδία, όπου ήδη γίνονται συζητήσεις για το θέμα αυτό. Το θέμα αυτό θίχτηκε και από άλλες χώρες όπως Δανία (όπου και απορρίφθηκε σαν αίτημα), στην Αίγυπτο (όπου απαγορεύτηκε οι κοπέλες να φοράνε μπούργκα στις εκπαιδευτικές εξετάσεις τους) κ.ο.κ.

Το θέμα βέβαια αυτό είχε επιφέρει μεγάλη συζήτηση και μερικά χρόνια πριν με χαρακτηριστικά παραδείγματα: την απαγόρευση του 2004 της ενδυμασίας και χρησιμοποίησης καταφανών θρησκευτικών συμβόλων σε δημόσια και ιδιωτικά σχολεία στη Γαλλία και το 2006 με την δήλωση του βρετανού υπουργού κυβέρνησης Jack Straw "Προτιμώ να μιλώ με γυναίκες που δεν φορούν μπούργκα, γιατί θέλω να βλέπω τα πρόσωπα τους..απαιτώ από τις γυναίκες αυτές όταν μου μιλάνε να αφαιρούν την μπούργκα. Σε απάντηση του Jack Straw ο Tony Blair δήλωσε "Η μπούργκα είναι σημάδι διαχωρισμού", ο Nigel Griffiths είπε "Οι μουσουλμάνες μπορεί να λένε ότι νιώθουν άνετα φορώντας την μπούργκα, αλλά δεν νιώθουμε εμείς. Δηλαδή κατά κάποιο τρόπο είναι εγωίστριες!" Φυσικά υπήρχαν και έντονες αντιδράσεις με τις δηλώσεις αυτές, με χαρακτηριστική αυτή του δημάρχου του Λονδίνου Ken Livingstone που ανέφερε τον Straw ως αναίσθητο και ορισμένων κομμάτων που επιθυμούσαν την παραίτησή του.

Η αλήθεια είναι ότι η πλειοψηφία των δυτικών θα σου πει ότι οι γυναίκες αυτές υποχρεούνται να φοράνε ένα σύμβολο που χαρακτηρίζει το αίσθημα μισογυνισμού και καταπίεσης. Φυσικά έτσι αισθανόμαστε εμείς. Γυναίκες που φοράνε niqap (μόνο τα μάτια φαίνονται), πόσο μάλλον burqa (στην περιοχή των ματιών έχουν ένα δυχτάκι πυκνό), μας φαίνονται αν όχι πολύ ανεκτικές με τον σεξισμό αυτό, τουλάχιστον περίεργες, γιατί απλά δεν το έχουμε συνηθίσει και δεν είναι μέρος της θρησκείας μας και του πολιτισμού μας (ανεξάρτητα από το αν εμείς αρεσκόμαστε να φοράμε αφόρητα τακούνια για παράδειγμα, γιατί το επιβάλλουν οι επιταγές των καιρών μας και μας κάνει να νιώθουμε ελκυστικές). Είναι όμως αλήθεια αυτό? Σύμφωνα με το κοράνι:

Ω! Εσύ ο Προφήτης! Να πεις στις
συζύγους σου, στις θυγατέρες σου και
στις γυναίκες των πιστών, ότι πρέπει να
ρίχνουν πάνω τους (όταν κυκλοφορούν)
τα (εξωτερικά τους ρούχα) γκαλαμπίες,
(που καλύπτουν – από το κεφάλι μέχρι τα
πόδια), τούτο είναι πιο κατάλληλο για
να αναγνωρίζονται (ως αγνές πιστές) (όσο)
και να μην ενοχλούνται. Ο ΑΛΛΑΧ είναι
Πολυεύσπλαχνος, Πανοικτίρμονας.(Κοράνι 33:59)

δηλαδή η μπούργκα, το νιγκαμπ και η μαντίλα είναι ένας συμβολισμός αγνότητας.

Προσωπικά δεν μπορώ να αποφασίσω αν η απαγόρευση της μπούργκας είναι σωστή ή όχι. Αν το πάρουμε από την πλευρά της μη περιθωριοποίησης των ατόμων, την εξάλειψη ρατσισμού και μισαλλοδοξίας τότε ναι είναι σωστό. Άλλωστε μία γυναίκα που θέλει να ζήσει στην Ευρώπη θα πρέπει να γνωρίζει το διαφορετικό και να μπορέσει και εκείνη να ενταχθεί όσο πιο ομαλά γίνεται σε αυτή την εξ' ολοκλήρου διαφορετική κοινωνία. Όμως από την άλλη αυτό από μόνο του δεν αποτελεί κατάργηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων; Στην τελική ανεξάρτητα από το αν υπάρχει θεός ή όχι (είτε αυτός είναι Αλλάχ, είτε Ιησούς), το να πιστεύει κάποιος σε οτιδήποτε νιώθει ότι τον εκφράζει (ή και όχι, κυρίως λόγο βαθιά ριζωμένων πεποιθήσεων) είναι αναφαίρετο δικαίωμα.

Τρίτη, 6 Απριλίου 2010

Δίκαιη τιμωρία για ένα έθνος γεμάτο διαφθορά ή θεωρία συνομωσίας?


Καιρό τώρα παρακολουθώ παθητικά τα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα. Η άποψή μου? Στην αρχή ότι καλά μας κάνουν γιατί είμαστε ένας λαός ανοργάνωτος που πάει μπροστά μόνο με το μέσον και που ακόμα υποστηρίζει ένα κυβερνητικό σύστημα που βασίζεται στις πελατιακές σχέσεις και μόνο κτλ κτλ. Όμως.. για να είμαι ειλικρινής όταν είδα το πρωτοσέλιδο του γερμανικού περιοδικού focus να μας αποκαλεί απατεώνες και να αναπαριστά την Αφροδίτη της Μήλου να κάνει άσεμνη χειρονομία, σκέφτηκα.. για μισό λεπτό, αυτό δεν είναι σοβαρή αντιμετώπιση μίας χώρας που χρεοκωπεί, αυτό είναι λαικισμός που αποσκοπεί στο να χτυπήσει τον μέσο Έλληνα στο μόνο τομέα που του απομένει ακόμα περηφάνια, στην ιστορία του!

Από τότε λοιπόν έχω αρχίσει και παρακολουθώ τα γεγονότα με μεγαλύτερη δυσπιστία. Δεν ξέρω τι να πιστέψω όπως πιστεύω και οι περισσότεροι από εσας. Οι θεωρίες περι σχεδίου την Γερμανίας (σαν την μόνη ευρωπαική χώρα που εξάγει στην Αμερική) να πέσει η αξία του ευρώ έναντι του δολαρίου είναι ίσως η πιο λογική. Παρ’όλα αυτά είναι ικανή μόνο μία χώρα να δημιουργήσει τέτοιους μηχανισμούς ώστε να ρίξει στα πρόθυρα της χρεοκωπίας την Ελλάδα και όπως φαίνεται στο μέλλον Ισπανια, Πορτογαλια κτλ.?

Παρόλο που δεν είμαι οπαδός των θεωρίων συνομοσιών έπεσε στα χέρια μου το παρακάτω βιντεάκι. Έχει ενδιαφέρον να το δείτε μιας και παρουσιάζει κάποιες πτυχες που δεν γίνοντα γνωστές (όπως ο ρόλος των Τούρκων στο Αιγαίο και μία πιθανή εξήγηση για τον ρόλο των οικολόγων). Επίσης ενδιαφέρουσα είναι η ανάλυση του John Perkins (πρωην οικονομικός εκτελεστής της C.I.A) στο τέλος του βίντεο. Μπορεί να μη δίνει ακριβώς απαντήσεις, αλλά θα μπορούσε να είναι τροφή για σκέψη.

http://www.youtube.com/watch?v=gK8cqL8sl5k


Τετάρτη, 17 Μαρτίου 2010

ΣΤΟΝ ΕΤΣΙ



«Ηταν σαν να πέρασε από δω ο Ετσι και να μας έδωσε ζωη και να γινήκαμε όλοι έτσι και ξαναφέυγοντας ο Ετσι ρούφηξε όλη την ζωή παίρνοτας πίσω ότι είχε δώσει.Μαζί και μια σταγόνα από τον καθένα.Ισως του χρειαζόταν για να χει τη δύναμη να περπατά για το αίμα που χε χάσει.Ισως αυτό νομίζουν όλοι.Κι ίσως γιαυτό τον αποφεύγουν το βρίζουν και τον θεωρούν αλήτη.Ισως το πήρα κι εγώ έτσι.Αλλά τον ξέρω εγώ τον Ετσι.Και ήμουν πριν κι εγώ σαν Έτσι.Θέλει κουράγιο να σαι Ετσι.Για να μπορείς να παραμείνεις έτσι πρέπει να παίζεις και την ψυχή σου.Κι εγώ το ξέρω δεν είναι έτσι.Και ο καθένας είν ο Έτσι…»


Κι έτσι ξαφνικά 22 χρόνια πριν,ξημερώματα 17 Μαρτίου του 88 ο «Νικόλας Άσιμος.Ούχι Νίκος ουδέ Νικόλαος.Νικόλας και το Άσιμος με γιώτα.Ουχί Ασίμος-ουδεμία σχέση έχω με τον Ισαάκ Ασίμωφ.Τώρα θα μου πεις γιατί το Άσιμοςμε γιώτα.Γιατί όταν λέμε ο τάδε είναι άσημος τραγουδιστής...η λέξη άσημος παίζει το ρόλο επιθετικού προσδιορισμού στη λέξη τραγουδιστής και γράφεται με ήτα. Ενώ το Άσιμος είναι όνομα ή καλύτερα επώνυμο και ουχί ο επιθετικός προσδιορισμός του εαυτού μου» κίνησε για την χώρα τον κροκανθρώπων.(την χώρα που χε φανταστεί ότι ήταν βασιλιάς της και για την οποία ειχε γράψει το βιβλίο «Αναζητώντας του κροκανθρώπους»)Ηταν 39 χρονών.

Σήμερα θεωρείται από τους πρώτους σπουδαίους στιχουργούς συνθέτες και ερμηνευτές της ελληνικής ροκ σκηνής.

Οπως έλεγε ο ίδιος "Όταν πλακώσει ο θάνατος αρχίζει η καταγραφή της ζωής. Κι έτσι κυκλοφορούν τα βιβλία.
Το καλό με μένα αλλά και το ζόρι είναι που ξέρω συνειδητά το θάνατό μου και μαζί με την καταγραφή της πεθαμένης ζωής, μπορώ να καταγράφω και το θάνατο μου."
"Κάποτε θα με διαβάσεις ίσως, θα ακούσεις τα τραγούδια μου, θα με κατανοήσεις. Αλλά δε θα ‘μαι εγώ πια. Θα ‘ναι αυτή η μάσκα που φορούν στους πεθαμένους. Όσους τους χρησιμοποιούν μετά το θάνατό τους, όταν οι ίδιοι δεν υπάρχουν.Όσο υπήρχα με φοβόσουν.Όσο υπήρχα δε με άντεχες.Δεν είχες καν τη δύναμη να μείνεις ένα δευτερόλεπτο κοντά, άμα σου το ζητούσα. Θα προτιμούσα να μη με διάβαζες ποτέ.Είναι καλύτερο ν’ αγοράσεις ή να κλέψεις ένα μπλουζάκι με την φάτσα μου επάνω τυπωμένη. Κι ας σου φαίνεται γελοίο. Κι ας μου φαίνεται γελοίο."


Είναι δύσκολο να γράφεις για ένα πρόσωπο σαν τον Ασιμο,που όπως έλεγε ερχόταν από το μακρινό παρελθόν και πήγαινε στο μακρινό μέλλον.Οπως δύσκολο είναι να μιλήσεις για την ζωή του...κάτι που ο ίδιος εξάλλου δεν ήθελε..ήθελε να τον ξεχάσουμε. Αντισυμβατικός,ιδιαίτερος,αυθεντικός,ανήσυχο και αναρχικό πνεύμα,¨τρελός¨ και σοφός ταυτόχρονα,ευαίσθητος,μοναχικός,επαναστάτης στο λόγο και τον τρόπο ζωής του, καλλιτέχνης…πολλά μπορεί κανείς να πεί…ίσως όλα τον περιγράφουν ίσως και τίποτα.Εξάλλου ο ίδιος μισούσε τις οποιεσδήποτε ιδεολογικές,πολιτικές και κοινωνικές ταξινομήσεις.


Κατά την διάρκεια της ζωής του αμφισβητήθηκε,γιουχαρίστηκε,βρίστηκε,έφαγε ξύλο από μπάτσους,κνίτες και συντρόφους,κατηγορήθηκε άδικα,χαρακτηρίστηκε τρελός και γραφικός,παράνομος,επικίνδυνος και προκλητικός.Το ίδιο και τα τραγούδια του.Μετά τον θανατό του όλοι αυτοί έτρεξαν να τον τιμήσουν και φυσικά να τον εκμεταλευτούν.


Η μουσική και οι στίχοι των τραγουδιών του εμπνέουν ακόμα γιατί είναι αυθεντικοί αυθάδικοι και βαθειά αληθινοί



«Εν-δύο-τρία-εμπρός με χαρά.

Κράτος, σχολεία, θρησκεία, στρατός
Νομοθετούνε για μας ευτυχία
Τα συνδικάτα το κόμμα φραγμός

Κάντε εμετό και νιώστε αηδία»



«Κουνάτε όλοι

Το υπνοστάρι σας

Κι η κοινωνία σας

Μια άρρωστη σχιζοφρενοβλαβίωση»



«Δεν θέλω να μαι υπήκοος δεν θέλω να χω χώματα

Το παιδικό μου σύμβολο είναι γεμάτο πτώματα

Μας φτιάξατε υπάκοοα και υποταγμένα νούμερα

Μα καίμε τις ταυτότητες,γκρεμίζουμε τα σύνορα

Τα τωρινά μας όνειρα δεν χωράνε τα φάκελα

Κάθε δέσμευση είναι ολοιγωρία αμά θες δεσμά φάε ιδεολογία.

Γουστάρω να μαι άνθρωπος να κολυμπώ στα χρώματα»



«Με πείσανε να γίνω ρεβιζιονιστής

Κιαν να γυρίσω δίσκο

Θα έρθει όμως καιρός που κι εσύ θα πειστείς

Πως έτσι δεν την βρίσκω»



«…Θα σαι με μπαταρία

Θα εκτελείς εργασία

Με σούπερ ενημέρωση

Κορσέ και διασκέδαση

Θα πλέχεις ευφορία..»



Το σίγουρο είναι ότι ο Ασιμος ήταν πολύ μπροστά από την εποχή του,είχε αφουγραστεί πολύ βαθύτερα την κοινωνία και δε δίσταζε να την κατακρίνει και να ξεσκεπάζει τον καθωσπρεπισμός της και αυτό φαίνεται μέσα από τους ακόμα και σήμερα επίκαιρους στίχους των τραγουδιών του.Αλλά και τις ενέργειες του όπως το να πουλάει τις κασέτες με τα τραγούδια του μόνος του χωρίς καμία δισκογραφική εταιρεία στην μέση να κερδοσκοπεί και χωρίς την βοήθεια των δημοσιογράφων ή με το να δημιουργεί θέατρικες και μουσικές ομάδες του δρόμου.

Αν όλοι ¨οι τρελοί¨ ήταν όπως ο Άσιμος θα ζούσαμε σίγουρα σέναν πιο ανθρώπινο κόσμο.



…Μια είναι η βόλτα, μόνο μια, αυτή θα μας λευτερώσει.
Δε σταματάει αυτή η βόλτα, ούτε ποτέ της έχει αρχίσει…