Τετάρτη, 17 Μαρτίου 2010

ΣΤΟΝ ΕΤΣΙ



«Ηταν σαν να πέρασε από δω ο Ετσι και να μας έδωσε ζωη και να γινήκαμε όλοι έτσι και ξαναφέυγοντας ο Ετσι ρούφηξε όλη την ζωή παίρνοτας πίσω ότι είχε δώσει.Μαζί και μια σταγόνα από τον καθένα.Ισως του χρειαζόταν για να χει τη δύναμη να περπατά για το αίμα που χε χάσει.Ισως αυτό νομίζουν όλοι.Κι ίσως γιαυτό τον αποφεύγουν το βρίζουν και τον θεωρούν αλήτη.Ισως το πήρα κι εγώ έτσι.Αλλά τον ξέρω εγώ τον Ετσι.Και ήμουν πριν κι εγώ σαν Έτσι.Θέλει κουράγιο να σαι Ετσι.Για να μπορείς να παραμείνεις έτσι πρέπει να παίζεις και την ψυχή σου.Κι εγώ το ξέρω δεν είναι έτσι.Και ο καθένας είν ο Έτσι…»


Κι έτσι ξαφνικά 22 χρόνια πριν,ξημερώματα 17 Μαρτίου του 88 ο «Νικόλας Άσιμος.Ούχι Νίκος ουδέ Νικόλαος.Νικόλας και το Άσιμος με γιώτα.Ουχί Ασίμος-ουδεμία σχέση έχω με τον Ισαάκ Ασίμωφ.Τώρα θα μου πεις γιατί το Άσιμοςμε γιώτα.Γιατί όταν λέμε ο τάδε είναι άσημος τραγουδιστής...η λέξη άσημος παίζει το ρόλο επιθετικού προσδιορισμού στη λέξη τραγουδιστής και γράφεται με ήτα. Ενώ το Άσιμος είναι όνομα ή καλύτερα επώνυμο και ουχί ο επιθετικός προσδιορισμός του εαυτού μου» κίνησε για την χώρα τον κροκανθρώπων.(την χώρα που χε φανταστεί ότι ήταν βασιλιάς της και για την οποία ειχε γράψει το βιβλίο «Αναζητώντας του κροκανθρώπους»)Ηταν 39 χρονών.

Σήμερα θεωρείται από τους πρώτους σπουδαίους στιχουργούς συνθέτες και ερμηνευτές της ελληνικής ροκ σκηνής.

Οπως έλεγε ο ίδιος "Όταν πλακώσει ο θάνατος αρχίζει η καταγραφή της ζωής. Κι έτσι κυκλοφορούν τα βιβλία.
Το καλό με μένα αλλά και το ζόρι είναι που ξέρω συνειδητά το θάνατό μου και μαζί με την καταγραφή της πεθαμένης ζωής, μπορώ να καταγράφω και το θάνατο μου."
"Κάποτε θα με διαβάσεις ίσως, θα ακούσεις τα τραγούδια μου, θα με κατανοήσεις. Αλλά δε θα ‘μαι εγώ πια. Θα ‘ναι αυτή η μάσκα που φορούν στους πεθαμένους. Όσους τους χρησιμοποιούν μετά το θάνατό τους, όταν οι ίδιοι δεν υπάρχουν.Όσο υπήρχα με φοβόσουν.Όσο υπήρχα δε με άντεχες.Δεν είχες καν τη δύναμη να μείνεις ένα δευτερόλεπτο κοντά, άμα σου το ζητούσα. Θα προτιμούσα να μη με διάβαζες ποτέ.Είναι καλύτερο ν’ αγοράσεις ή να κλέψεις ένα μπλουζάκι με την φάτσα μου επάνω τυπωμένη. Κι ας σου φαίνεται γελοίο. Κι ας μου φαίνεται γελοίο."


Είναι δύσκολο να γράφεις για ένα πρόσωπο σαν τον Ασιμο,που όπως έλεγε ερχόταν από το μακρινό παρελθόν και πήγαινε στο μακρινό μέλλον.Οπως δύσκολο είναι να μιλήσεις για την ζωή του...κάτι που ο ίδιος εξάλλου δεν ήθελε..ήθελε να τον ξεχάσουμε. Αντισυμβατικός,ιδιαίτερος,αυθεντικός,ανήσυχο και αναρχικό πνεύμα,¨τρελός¨ και σοφός ταυτόχρονα,ευαίσθητος,μοναχικός,επαναστάτης στο λόγο και τον τρόπο ζωής του, καλλιτέχνης…πολλά μπορεί κανείς να πεί…ίσως όλα τον περιγράφουν ίσως και τίποτα.Εξάλλου ο ίδιος μισούσε τις οποιεσδήποτε ιδεολογικές,πολιτικές και κοινωνικές ταξινομήσεις.


Κατά την διάρκεια της ζωής του αμφισβητήθηκε,γιουχαρίστηκε,βρίστηκε,έφαγε ξύλο από μπάτσους,κνίτες και συντρόφους,κατηγορήθηκε άδικα,χαρακτηρίστηκε τρελός και γραφικός,παράνομος,επικίνδυνος και προκλητικός.Το ίδιο και τα τραγούδια του.Μετά τον θανατό του όλοι αυτοί έτρεξαν να τον τιμήσουν και φυσικά να τον εκμεταλευτούν.


Η μουσική και οι στίχοι των τραγουδιών του εμπνέουν ακόμα γιατί είναι αυθεντικοί αυθάδικοι και βαθειά αληθινοί



«Εν-δύο-τρία-εμπρός με χαρά.

Κράτος, σχολεία, θρησκεία, στρατός
Νομοθετούνε για μας ευτυχία
Τα συνδικάτα το κόμμα φραγμός

Κάντε εμετό και νιώστε αηδία»



«Κουνάτε όλοι

Το υπνοστάρι σας

Κι η κοινωνία σας

Μια άρρωστη σχιζοφρενοβλαβίωση»



«Δεν θέλω να μαι υπήκοος δεν θέλω να χω χώματα

Το παιδικό μου σύμβολο είναι γεμάτο πτώματα

Μας φτιάξατε υπάκοοα και υποταγμένα νούμερα

Μα καίμε τις ταυτότητες,γκρεμίζουμε τα σύνορα

Τα τωρινά μας όνειρα δεν χωράνε τα φάκελα

Κάθε δέσμευση είναι ολοιγωρία αμά θες δεσμά φάε ιδεολογία.

Γουστάρω να μαι άνθρωπος να κολυμπώ στα χρώματα»



«Με πείσανε να γίνω ρεβιζιονιστής

Κιαν να γυρίσω δίσκο

Θα έρθει όμως καιρός που κι εσύ θα πειστείς

Πως έτσι δεν την βρίσκω»



«…Θα σαι με μπαταρία

Θα εκτελείς εργασία

Με σούπερ ενημέρωση

Κορσέ και διασκέδαση

Θα πλέχεις ευφορία..»



Το σίγουρο είναι ότι ο Ασιμος ήταν πολύ μπροστά από την εποχή του,είχε αφουγραστεί πολύ βαθύτερα την κοινωνία και δε δίσταζε να την κατακρίνει και να ξεσκεπάζει τον καθωσπρεπισμός της και αυτό φαίνεται μέσα από τους ακόμα και σήμερα επίκαιρους στίχους των τραγουδιών του.Αλλά και τις ενέργειες του όπως το να πουλάει τις κασέτες με τα τραγούδια του μόνος του χωρίς καμία δισκογραφική εταιρεία στην μέση να κερδοσκοπεί και χωρίς την βοήθεια των δημοσιογράφων ή με το να δημιουργεί θέατρικες και μουσικές ομάδες του δρόμου.

Αν όλοι ¨οι τρελοί¨ ήταν όπως ο Άσιμος θα ζούσαμε σίγουρα σέναν πιο ανθρώπινο κόσμο.



…Μια είναι η βόλτα, μόνο μια, αυτή θα μας λευτερώσει.
Δε σταματάει αυτή η βόλτα, ούτε ποτέ της έχει αρχίσει…

Τρίτη, 9 Μαρτίου 2010

Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΣΗΜΕΡΑ


Ο Φράντς Κάφκα έγραψε στο έργο του "Στη Γαλαρία":

"Αν μία οποιαδήποτε καχεκτική, φυματική αμαζόνα, καθισμένη πάνω σε ένα ταλαντευόμενο άλογο, μπροστά σε ένα άπληστο κοινό και σε ένα σκληρό αφεντικό που κουνά χωρίς διακοπή το μαστίγιο του, έκανε γύρους χωρίς σταματημό μήνες ολόκληρους πάνω στην πλατεία του τσίρκου, αν τρανταζόταν πάνω στο άλογο, σκόρπιζε φιλιά, έσπαγε την μέση της και αν το θέαμα αυτό συνεχιζόταν μέσα στα ασταμάτητα βουητά της ορχήστρας και των ανεμιστήρων και ολοένα προχωρούσε στο ανοιχτό και σκοτεινό μέλλον με χειροκροτήματα που σβήνουν και πάλι δυναμώνουν ζωηρά-ίσως τότε να ορμούσε κάποιος νεαρός από τη γαλαρία, να δρασκελούσε τη μακριά σκάλα και φτάνοντας στην πλατεία να κραύγαζε "Σταματήστε!". Κι όλα αυτά ανάμεσα σε σαλπίσματα ταιριασμένα με την ορχήστρα."

Έτσι λίγο πολύ είναι η ζωή μας σήμερα, μόνο που την θέση της αμαζόνας την έχουμε εμείς, τον ρόλο της ορχήστρας την έχει το σύστημα και τον ρόλο του νεαρού την έχει μία μικρή μειονότητα ανθρώπων που γνωρίζει ακόμη της σημασία της λέξης "αντίσταση". Έχουμε οργανώσει έτσι την ζωή μας ώστε με τον καιρό να απαιτούμε όλο και πιο πολλά από τον εαυτό μας. Το δυστύχημα είναι ότι αρχικά μας το επέβαλαν άλλοι αυτό, αλλά υποσυνείδητα καταντήσαμε εμείς οι ίδιοι να το επιδιώκουμε. Επιβάλουμε πλέον στους μαθητές να γνωρίζουν ήδη από το Δημοτικό 2 ξένες γλώσσες (καταλήγοντας τελικά ότι πιο καλά χειρίζονται την αγγλική γλώσσα από ότι την ελληνική), να γνωρίζουν την χρήση του υπολογιστή (όπως αυτή θα τους χρησιμέψει αργότερα στο εκάστοτε επάγγελμα τους) και γενικότερα φροντίζουμε μέχρι να φύγουν από το Λύκειο να έχουν ήδη συνειδητοποιήσει τι πάει να πει "συμβολή προς το καλύτερο της κοινωνίας μας".

Καταλήγοντας λοιπόν ο καθένας στην σχολή της προτίμησης του (εννοώντας σίγουρα ποιό επάγγελμα πλέον έχει τη μεγαλύτερη ζήτηση στον επαγγελματικό χώρο και συνήθως μέσω προτροπής και από τους ίδιους τους γονείς), φτάνεις σε ένα σημείο που συνειδητοποιείς (φυσικά ο καθένας με βάση την σχολική εμπειρία του) ότι μαθαίνουμε πολλά πράγματα, δύσκολα κατά επέκταση και αχρείαστα ορισμένα, των οποίων η αξιολόγηση γίνεται και με λάθος τρόπους εξέτασης. Φυσικά δεν λέμε να καταντήσουμε σαν τα πανεπιστήμια της Αγγλίας που γεννά κατευθείαν ανθρώπους μηχανές, μαθαίνοντας τους μόνο αυτά για τα οποία τους προορίζουν και καταργώντας σιγά σιγά τις θεωρητικές επιστήμες επειδή απλά δεν έχουν ζήτηση, απλά να μετατραπεί η εκπαίδευση σε αυτό που η ίδια η λέξη σημαίνει.

Με τα πολλά λοιπόν σιγά σιγά έρχεται και το πέρασμα από την φοιτητική στην επαγγελματική ζωή, συνειδητοποιώντας ότι ακόμη και αν εργάζεσαι σε μεγάλο βαθμό και αν αγωνιάς να καταφέρεις να βγάλεις κάποιο εισόδημα για να μπορέσεις να έχεις μία άνετη ζωή, έρχεται κάποιος και σου λέει "νέα μέτρα" και μετά λύπης μου συνειδητοποιώ ότι μεγαλύτερη ύφεση δεν μπορεί να υπάρξει. Έχουμε φτάσει στο απόγειο της εκμετάλλευσης των ανθρώπων και δεν είμαι σίγουρη αν πλέον μπορούμε εμείς να αντισταθούμε, ιδιαίτερα αν στον ρόλο του "νεαρού" του διηγήματος βλέπω το πλείστον φοιτητές παρατάξεων που απλά έχουν αρχίσει να με εκνευρίζουν και μόνο που υπάρχουν και προσπαθούν να σου περάσουν τις ιδέες που το ίδιο το σύστημα έχει φτιάξει για αυτούς.